Niepoważne rozterki

Podoba mi się chłopak. Taki jest, właściwie dla innych be, ale dla mnie super. Trochę szybko się poci, lekko łysiejący, ale nic. Nie skończył studiów, nie ma pracy, nie ma mieszkania, więc sprowadził się spowrotem do matki. Jedyne co mnie w nim tak szalenie pociąga to to, że ma taki zapał i wolę walki, po prostu pomysł i plany na życie, w którym widziałabym siebie jako jego wsparcie. Nie wiem, chyba jestem płytka, ze tak rozważam nad takimi rzeczami, czy kontynuować, czy nie, bo przecież mogłabym spotykać się z kolejnymi i próbować i próbować, aż trafię po 30 na "tego jedynego":| Wstrętna jestem.

hej no liczyłam na besztanie, a tu cisza...

no ludzie, nic a nic mi nikt nei napisze?

ale co tu pisac? jakie jest pytanie

e pabloh, co robisz że tak ten tego powiem "u mnie":D Wracaj do swoich rozważań na kafe..

autorko ile masz lat?

pomińmy to

jeśli 18 np to rozterki słuszne

troszke więcej, czyli nie przystoi mi już tak rozważać?

wiesz co nie wiem, ja nie mam i nie mialam takich dylematów. Może to dobrze, że tak rozważasz.Wiem nie pomogłam :-)ale powodzenia życzę

myśle to to hujowe:|