Apatia, przygnębienie, czarne myśli, depresja

Tak już od kilku lat. Mam dopiero 22 lata, ludzie w moim wieku cieszą się życiem i realizują. A ja? Odkąd tylko zdałam maturę, nie potrafię sobie poradzić z rzeczywistością. Nic mi nie wychodzi, podejmowane decyzje na dłuższą metę okazują się błędne, a ja wracam non stop do punktu, w którym zaczynałam. Mam poważne problemy psychiczne, nie umiem się odnaleźć w otaczającym świecie. Jestem chorobliwie nieśmiała, niepewna, praktycznie zawsze jestem z boku. Nie umiem się zgrać z grupą na studiach, nie mogę też znaleźć ludzi, z którymi mogłabym się spotkać, pogadać. Z tego powodu już raz wzięłam dziekankę. Wydawało mi się, że przerwa wpłynie korzystnie na moją psychikę, że będę mogła w tym czasie przemyśleć pewne sprawy. Po części tak się stało - czas ten wykorzystałam na pracę i naukę języków obcych, nieco zainwestowałam w siebie. W lutym, kiedy wróciłam na uczelnię, czułam się świetnie. Aktywnie brałam udział w zajęciach, chodziłam na zajęcia dodatkowe, zaczęłam też wychodzić z koleżankami. Tyle że od końca kwietnia znowu mój stan się pogorszył. Okazało się, że w dalszym ciągu mam blokadę w relacjach z innymi osobami, a co za tym idzie, odstaję od nowych kolegów. Że nie jestem w stanie się otworzyć na nowe znajomości, choć w głębi duszy bardzo mi na tym zależało. Problem ten dotyczył też znajomości z pewnym facetem. Jakby tego było mało, zaczęłam mieć problemy z jednym przedmiotem. Jako jedyna oblałam ostatnio z niego kolokwium. A wszystko dlatego, że bałam się poprosić o pomoc kogoś z grupy. Za dwa tygodnie niby mam drugie podejście, niektórych rzeczy jestem w stanie się nauczyć, ale są też rzeczy, których nie ma w podręczniku i w związku z tym czuję się sfrustrowana. Mam już wszystkiego naprawdę dość. Dręczy mnie apatia, straciłam apetyt, jestem senna, na niczym mi nie zależy. Momentami odnoszę wrażenie, że i tak nic mnie nie czeka i nie ma nawet sensu się budzić. Nie czuję żadnej motywacji, na zajęcia chodzę jedynie z przymusu i daleko mi do zaangażowania, które wykazywałam jeszcze dwa miesiące temu. Nie wiem, co robić. Za niedługo sesja, pora zacząć się uczyć, a mnie już opuszcza wiara w to, że cokolwiek mi się uda w życiu.

Bardzo prosiłabym o rozmowę z kimś życzliwym. Brakuje mi tego.

Staram się z tym walczyć, ustalam grafik tygodnia tak, żeby móc się uczyć, ale wystarczy byle jaka sytuacja, żeby wszystko poszło na marne.

Każdy z dołem sobie wkręca że nic mnie nie czeka jestem do kitu itp. Wiedz że tak nie jest i Ty i ja i każdy inny ma WIELKI potencjał w sobie i możemy góry przenosić wystarczy uwierzyć w siebie. Wiem że to pewnie brzmi jak paplanie jakiegoś kolesia z internetu ale uwierz mi że tak jest życie skonstruowane. ktoś zły chce nam wkręcić że nic nie potrafimy jesteśmy do niczego i do niczego nie dojdziemy. Wiesz dlaczego?? Dlatego że się NAS boi WIE że mamy wielką moc i robi w majty myśląc że możemy się połapać kim tak naprawdę jesteśmy. Do tego dodam że RÓŻANIEC i ogólnie modlitwa działają cuda i nie zwracaj uwagi na Tych którzy zaraz będą się naśmiewać że przytoczyłem tu Różaniec i Modlitwę. Pozdrawiam i całym sercem życzę Ci powodzenia i wytrwałości.

Kiedy ja już nie potrafię z tym wszystkim żyć! Nie potrafię radzić sobie z nawracającymi dołkami! Żeby żyć, potrzebuję motywacji i wsparcia ze strony innych, a na takie nie mogę liczyć obecnie. Jestem samotna, chora i bez szans. Nie pasuję do tego świata, NIGDY nie pasowałam. Już od dziecka byłam wytykana. Nic dziwnego, że żałuję, że się urodziłam...

A może jesteś zbyt ambitna, za bardzo chce się dostosować do innych, być taka jak reszta i po prostu nie wytrzymujesz? Powiem szczerze że dla mnie studia, to zawsze było środowisko naturalne, zarówno zajęcia, jak i znajomości, więc chyba nie jestem w stanie Cię dobrze zrozumieć...A co studiujesz? :)

Może po prostu nie dąż do bycia na świeczniku, nie każdy jest grupowym gadułą, śmieszkiem, działaczem i to jest normalne, że są Ci bardziej zamknięci w sobie...Wiesz na studiach zazwyczaj ludzie są tolerancyjni, nikt nikogo palcami nie wytyka, choć podejrzewam że wyolbrzymiasz i jesteś fajną dziewczyną :), więc nie przesadzasz z tym wytykaniem?

W chwili obecnej bez znaczenia jesli chciałabys z kims porozmawiac to ja tez bardzo bym chciała...jesli chcesz to podaj meila...:*

Ale powiem Ci też szczerze, że Ci którzy są na uboczu poza grupą studencką w znacznej większości tak się dzieje na życzenie tych izolujących się osób, bo nie odezwą się, nic nie zaproponują, mają gradowe miny i mają pretensję że wszyscy są beznadziejni, bo się do nich nie odzywają...

Może przesadzam, ale przykro mi, że nikt ze mną nie rozmawia, że jestem w tyle. Jestem nową osobą, grupa jest zgrana i dobrze zorganizowana, więc nic dziwnego, że czuję się bezsilna. Oni wszystko robią razem, więc potem łatwiej się im uczy, ja zaś z kolei nie mam za bardzo pomocy. Może nie robiłabym z tego problemu, gdyby nie to, że tutaj chodzi też o moją dalszą karierę na studiach. Jestem na drugim roku i bardzo mi zależy, żeby wytrwać do licencjata.

mail: zimowy_cien@gazeta.pl

a gdzie studiujesz?

To przełam się i poproś o pomoc, nie dasz rady wprost, to może napisze maila...:)

No, chyba będę musiała się przełamać. Pewnie wyjdę na idiotkę, ale z drugiej strony może warto byłoby się przyłączyć do nauki z nimi. Z powodu nieśmiałości zawsze chciałam robić wszystko sama. Nigdy nie mówiłam nikomu o swoich problemach, bo bałam się, że jeśli poproszę o pomoc, wyjdę na niezaradną i głupkowatą.

Nie mogę podać uczelni ani kierunku ze względu na anonimowość, ale jestem z południa Polski.

spróbuj sie wkręcić, zagadaj z kimś kto wydaje ci się sensowny ja też mam takie chwile, nie jestem ani towarzyska ani rozchwytywana ale radzę sobie, bo co zostaje, czasem jest mi przykro, gdy ktoś z kimś np rozmawia przy mnie szeptem, ale też próbuję to olać, zycie nie jest łatwe :) walcz, a gdy nie masz siły, powiedz sobie może jutro :)

Ogólnie to jest mi strasznie źle z tym wszystkim. Praktycznie rzadko kiedy odczuwam radość z czegokolwiek. Moje życie jest jałowe i od pewnego czasu brakuje mi czegoś, co mogłoby je nieco ubarwić.

ja mam tak samo. Tez jestem mloda. Tyle ze moim obowiazkiem nie sa studia a prowadzenie domu, wychowywanie dzieci. Calymi dniami nic mi sie nie chce syndrom-peeg bundy wszystko robie mechanicznie sprzatam 15min przed tym jak maz wroci do domu. Nienawidze siebie za to mam wrazenie ze jestem na cos chora i dlatego nie mam energi

Chodzi przede wszystkim o to, żeby skończyć studia licencjackie. Na magisterkę idę do innego miasta i na inny kierunek, więc chyba tylko to jest dla mnie nadzieją na przyszłość...

nawet kiedy to pisze nie zwracam uwagi na interpunkcje i ortografie . Ktos pomysli zwykly len. Ale to wcale ne jest takie proste...:/

Ja też odczuwam straszne zmęczenie...nie do końca wiem czym jest ono spowodowane. Ciągle chce mi się spać, mam obolałe nogi, ręce, często boli głowa.

Przed laty, jeszcze w liceum, byłam wulkanem energii. Każdy dzień wydawał mi się ekscytujący i poddawałam się urokom chwili. Robiłam różne ciekawe rzeczy, snułam plany na przyszłość. Niestety z czasem codzienność przytłoczyła mnie do tego stopnia, że stałam się osowiała, zrezygnowana. Nie potrafię już walczyć o swoje cele.

ja tez chyba z niesmialosci tak sobie ulozylam zycie bardzo chcialam studiowac ale nitk z owczesnych znajomych nie byl' w stanie ze mna isc' na ten kierunek sama nie mialam odwagi wyjechac do innego miasta walczyc o marzenia.

"WHO" czyli Światowa Organizacja Zdrowia uznała Zioła Tybetańskie (Tibetan Herbs) jako nieliczną skuteczną i bardzo zdrową metodę zwalczania depresji oraz pełnoprawny lek naturalny antydepresyjny. ZIOŁA TYBETAŃSKIE posiadają Atesty i certyfikaty medyczne. Można je kupić w atestowanym sklepie bezpośredniego importera pod adresem: www.ziolatybetanskie.com

Jestem w takiej samej sytuacji jak ty. Zawsze byłam nieśmiała. Też od matury mam apatię. Z pewnego powodu uciekłam od uczuć. 2 miesiące temu rozpoczęłam pracę z afirmacjami: "Kocham i akceptuję siebie, tu i teraz", które powtarzam 3 razy dziennie po 20 minut. "Uwalniam się od potrzeby nieodczuwania emocji", po 7 dniach zmieniłam to na "Uwalniam się od potrzeby TU MOJA OSOBISTA PRZYCZYNA" Mówiłam przed snem i po przebudzeniu oraz 2 razy w ciągu dnia po 15-30 minut. Po 16 dniach zaczęłam czuć się lepiej. AFIRMACJE TRZEBA POWTARZAĆ CODZIENNIE MINIMUM 24 DNI.

i jak ci to nie pomoze po 24 dniach to pros Jezusa żeby cie wyleczył posłuchaj rekolekcji John Baptist Bashobora albo masz tu szczesliwych ludzi bo maja boga w sercu https://www.youtube.com/watch?v=-PGfpZITOJw