mam ochotę się zabić

totalna rozsypka, gdyby nie małe dzieci prawdopodobnie dawno skończyłabym ze sobą, czuję że kompletnie przegrałam życie, rodzinę kłócę się z mężem, niby na co dzień jest ok, rutyna, wspólna praca, chwile bardzie i mniej miłe, ale mam wrażenie, że on nie traktuje mnie powaznie, że cokolwiek powiem, jest dla niego głupie, naiwne, bez sensu czasem budzi się w złym nastroju, co najbardiej odbija się na mnie, jest opryskliwy, niemiły, jesli powiem coś nie tak, po prostu wredny a najgorsze, że w każdą naszą kłótnię pośrednio lub bezpośrednio wtrąca się moja matka - mieszkamy razem w naszym domu, wykańcza mie to - teksty "co tu się dzieje, aż na ogrodzie was słychać" i ironiczno-wredne "pootwierajcie okna, żeby było was lepiej słychać", kurwa, mam 31 lat, nie 10 przykład z dziś - obudził się nie w nastroju, czuł się niezbyt dobrze, byliśmy razem w biurze - on pisał maila, a ja, żeby mu pomóc w związku z jego złym samopoczuciem chciałam wykonać część jego pracy i zapytałam o coś - odpowiedział w niezbyt mily sposób, jakby sugerował, zę jestem kompletną idiotką, skoro tego nie wiem, w końcu pokłóciliśmy się, w finale ostro - teraz wyszedł a w czasie kłótni padło wiele wstrętnych słów chciałam mu tylko pomóc, wg niego to "gówno nie pomoc" kompletnie mnie nie szanuje, a ja chciałabym tylko mieć kogoś, kto mnie wspiera, szanuje, kocha i okazuje miłość nie słyszałam słowa "kocham" od kilku lat jestem taka samotna gdyby nie dzieci, dawno cos bym sobie zrobiła, nie zależy mi na życiu, miłe chwile to nikły dodatek, a na codzień czuję się jak na cenzurowanym - nawet do ogodu nie mogę iść popracować dłużej, bo zaraz moje matka wygląda przez okno i z tomen pełnhym pretensji mówi "już ósma" a co cholera, czy tylko ja mam zawsze kąpać dzieci, czy ja nie moge miec chwilli dla siebie? jestem do niczego, nie potrafię się przeciwstawić, nawet kiedy kłócę się z mężem, i tak ja pierwsza się godzę, on potrafi milczeć przez tydzień i jak tu zyć może pierdoły, w końcu mnie nie bije, nie pije, pracujemy razem i co z tego? czuję się spaliłam się i tak umrę, do końca sfrustrowana, zdołowana - apropos, on nawet z moich dołów psychicznych kpi czuję się jak niewolnik

A moze wyolbrzymiasz troche problemy, co.......? Pogadaj z mężem i z matką, ze Cie ranią a jak to nie dotrze. Wyprowadź się, bo nie widze innego wyjscia. Lub zmień prace, bo widać ze jesteście ciągle razem i w pracy i w domu. Macie siebie dosyć. Zero oddechu i intymności.

prowadzimy wspólnie firmę wyprowadzić się nie mam dokąd, firma nie prosperuje aż tak dobrze, żeby było mnie stać na utrzymanie dodatkowego mieszkania, podczas gdy dom w którym mieszkamy jest jeszcze nie spłacony w pełni - wystarcza nam na życie, wszystkie dodatkowe pieniądze inwestujemy w dom z moją matką nie da się porozmawiać, ona kompletnie nie rozumie, że nie powinna się wtrącać, próby rozmowy kończą się awanturą i jej wyprowadzką na kilka dni, chora sytuacja może po prostu różnimy się z mężem aż tak bardzo, że nie możemy razem życ? ja potrzebuję bliskości, intymności, rozmów - on nie rozmawia ze mną O NICZYM oprócz pracy (a i tu w sumie niewiele) kiedyś było inaczej - jesteśmy po ślubie 6 lat, ale on mnie chyba nie kocha mam ochotę upić się i wziąć jakies leki

O jezu przestań. Pokażesz tym, że jesteś słaba a masz byc silna chociażby dla dzieci. A jak to zrobisz, to zrobią po smierci z Ciebie wariatke a Twoje dzieci bedzie wychowywała inna baba, chcesz tego??? Porozmawiaj z mężem i już. I zmień prace. Miej udziały w firmir ale z nim nie pracuj. Jak widać on juz podważa Twoje kompetencje (co napisałaś wcześsniej) no to jak Ty masz sie czuc pewna siebie i samodzielna. A widac ze ten Twoj Cie po prostu nie szanuje.... Weź się w garść, wyjedz gdzieś na chwilę. I pamietaj, nie ma takiej sytuacji, z ktorej nie ma wyjscia i ktorej nie mozna rozwiazac. Pogadaj moze z jakas bliska osoba, moze inaczej takze spojrzy na Twoje problemy. I wyluzuj please.

Moze to glupio zabrzmi, ale powinnas znalezc sobie kochanka. I nie miej wyrzutow sumienia, bo maz ich nie ma gdy z Ciebie szydzi.