co robic?

we wrzesniu wychodze za maz. mieszkam z moim narzeczonym juz od roku w irlandii. wzielam dziekanke na uczelni, zeby przeprowadzic sie do narzeczonego, kontynuowac nauke mam tutaj juz od wrzesnia. teraz pracuje. i jestem nieszczesliwa... nigdy nie sadzilam, ze tak strasznie bede przezywac rozlake z rodzina, szczegolnie z najmlodsza siostra (14). wieczorami gdy moj przyszly maz pracuje poplakuje sobie z tesknoty i braku mozliwosci spotkania z mama, z siostra. do tego naprawde tesknie za polska, za moimi znajomymi, za SZKOLA - mimo ze juz od wrzesnia bede kontynuowac nauke na zielonej wyspie. czesto mysle o powrocie... boje sie jednak wrocic - wszystkie plany moje i przyszlego meza legna praktycznie w gruzach, on zle znosi rozlaki, nie ma na wyspie tez zadnej rodziny, a do polski rowniez go nie sciagne, bo dla niego nie ma tam zadnych perspektyw (nie zna j polskiego). nie wiem co robic, czasami dochodze do wniosku, ze nie moge ani wrocic ani zostac tutaj. jestem w okropnym dolku, nie moge pozbierac mysli... czy ktos moze spojrzec na ta sytuacje obiektywnie? czy ktos widzi z tego jakies sensowne wyjscie? pomocy :(

up

nie ma wyjscia albo wracasz sama albo zostajesz,masz oparcie w przyszlym mezu poczatek bedzie bardzo trudny,ale napewno spotkasz polki rodaczki bedziesz mogla nawiazac kontakty,na odwiedziny do kraju wyjechac,najgorsze pierwsze dwa lata

Ja za swoja rodzina tesknillam do bolu 3 miesiace, plakalam dzwonilam rachunki kolosalne.. ale minelo, nowi znajomi,dom, maz szkola praca i jakos poszlo... moje zycie zaczelam na nowo, tamto to byl dom rodzinny, tu jest moj dom gdzie stworzylam go razem z mezem

no u mnei to juz dlugo trwa... prawie rok ciagnie sie ten okres oplakiwania i tesknoty za rodzina. dzisiaj cala noc tez przeplakalam, narzeczony dwoil sie i troil, zeby mnie pocieszyc, podsuwal rozne rozwiazania, ale zadne szczerze mowiac tak naprawde nie rozwiazywalo niczego. jest mi strasznie ciezko. nie zycze nikomu takiego wyboru: albo zycie blisko rodziny, albo zycie blisko ukochanego...

uppp

Ja się tez wyprowadziłam, co prawda "tylko" 250 km od domu ale jednak. Byłam wtedy w ciąży i b. źle zniosłam rozłąkę. Wkurzało mnie wszystko. Płakałam. Ale tez mi minęło :) Kiedy byłaś ostatnio w Polsce?

bylam nam iesiac, wrocilam w polowie lutego... normalnie czasami nie moge wytrzymac, spakowalabym manataki czasem i dala noge do domu. no ale nie mam 5 lat, tak dziecinnie sie nie zachowam...

i wciaz to samo, jestem przygnebiona, irlandia wylazi mi juz bokiem, z narzeczonym same klotnie, a slub za pasem. zaczelam nawet myslec o rozstaniu... bo nie ma chyba sensu w takiej mece... nie chce tutaj zostac.