Dlaczego taka jestem?

Dlaczego mam taka niską samoocenę? Dlaczego myśle ze, hmm.. Siostra mi powtarza ze za duzo mysle.. Nad tym co inni powiedzą , ze kazdy na mnie patrzy, kiedy ide ulicą mam wrazenie ze wszyscy patrzą tylko na mnie i mnie obgaduja , nabijaja sie ze mnie, z kazdego jednego centymetra mojego ciała ..wtedy mam wrazenie ze wszyscy sie zatrzymali i kazdy na mnie patrzy, patrzy, a ja ide ,ide.... ide ze spuszczoną głową zestresowana i sie cała poce, ide tak zeby wszystkim sie przypodobac..nie daj panie boze zle noge postawie ,zareaz bedzie wielkie gadanie,i jeden wielki ubaw..! Dlaczego taka jestem,? Żyje w wiecznym przekonaniu ze, nikt mnie nie lubi, nikt nie chce ze mna rozmawiac ,nie wzbudzam zainteresowania, kazde moje słowo jest bez sensu..nie raz próbowałam z tym walczyc lecz zawsze konczy sie tym samym.. Płacze, zawsze w tedy kiedy powiem swoje zdanie i widze ze komus to nie pasuje ,odrazu staram sie załagodzic sytuację i sie poddać ,po prostu poddac! Najchętniej schowała bym sie w kat i siedziała cichutko zeby nikogo nie urazic ,swoją obecnościa..

nie chce mi się czytać, ale domyslam co mogąłs na pisać :P głowa do góry... albo nawet stwórz listę tego CO W SOBIE LUBISz i czytaj to przed snem i rano... moze taka terapia uwolini w Tobie dobre mysli na swój temat! cycki w górę.. kokodzambo i do przodu!

pozatym... punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia

przeciez masz ta sama podrzezc obok siebie co my non stop juz od kilkunastu lat tak wienc nic dziwnego

normalnie dorastasz. z wiekiem moze znormalniejesz. pociesze cie . ja mam 24 i dalej mnie nikt nie lubi :P

http://f.kafeteria.pl/temat.php?id_p=4846209&start=0

Hmm.. ja mam 26 lat i nadal taka głupia jestem.. Głupia, bo tak o sobie myslę.. Dziwie sie dlaczego taka jestem skoro ,dzieciństwo miałam spokojne jezeli chodzi o dom kochajacy rodzice, kochajace rodzeństwo o rok starsza siostra trzy lata młodszy brat.. No a w szkole to juz inna sprawa , całe 8lat byłam nie lubiana nie wiem czemu ,co jak komu złego zrobiłam? byłam mała nie winna dziewczynka.. zaliczałam sie do tych z ktorych to mozna podrwić ,posmiac sie , po obrzucać błotem.. czasem mysle sobie, czy to nie te 8lat podstawówki za tym wszystkim przemawiaja ? to ze było tak a nie inaczej..( nie mowiłam o tym mamie, nie chciałam jej martwic Ona była taka dobra, tak bardzo sie starała zebysmy mieli dobrze jako dzieci .. Tata pracował w Niemczech ,wychowywała nas sama praktycznie..) Ja dusiłam to w sobie czesto płakałam, po katach żeby nikt nie widział, żeby nie widziała siostra ,zeby nie widział brat..zeby sie nie martwili. byłam sama ze sobą,milczałam.. moze to był ten błąd ..? dla tego teraz jestem taka.. moze teraz to juz za pozno zeby zeby to cofnac?

To ja Cie rozczaruje: wiekszosc ludzi w ogole nie zwraca na Ciebie uwagi. Powaznie, badz troche samokrytyczna w stosunku do siebie - czemu wszyscy wokol mieliby sie skupiac akurat na Tobie? Poza tym, inni ludzie sa wystarczajaco zajeci soba, zeby przejmowac sie innymi. Przeczytaj to kilka razy zanim sie obrazisz. :)

nie,nie,nie absolutnie sie nie obrażę , ja to wiem! wiem!! I to w tym wszystkim jest najgorsze. Jednak nie potrafie tego zrozumieć , zaakceptować, Wiem, ide ulicą i WIEM ! ze nikt na mnie nie patrzy, WIEM to, bo to przeciez jest nie mozliwe,ej nie do przesady nie jestem pepkiem swiata do jasnej cholery! WIEM! ale mimo wszystko tak mysle.. Jak to wytłumaczyc w skrocie..? " WIEM "ze jest tak a nie inaczej,ale w to nie wierze i dla tego moje mysli sa inne ,a mianowiscie dla tego mysle inaczej czyli , wiem ze jest dobrze ale w to nie wierze bo sobie na to nie zasłóżyłam.