wsytdliwy problem

niedawno poznalam wspanialego faceta, jest nam razem cudownie, nadajemy na tych samych falach, na sama mysl o nim mam przyslowiowe motylki w brzuszu:) mysle (mam nadzieje) ze moze z tego wyjsc cos absolutnie wyjatkowego. Niestety. Moj problem polega na tym, ze sama wyszukuje sobie problemy. Czepiam sie go o byle co i ciagle pytam czy mnie kocha, mimo, ze on ciagle mnie o tym zapewnia. Stale wydaje mi sie, ze w kazdej chwili moze mnie zostawic i zranic (tak jak bylo z moim eks) i dlatego nie moge sie przed nim otworzyc... ;( a tyle chcialabym mu o sobie powiedziec. Chcialabym zwierzyc mu sie ze swoich problemow, ale poprostu sie wstydze, pochodze z biednej wrecz patologicznej rodziny (ojciec pil i bil nas odkad pamietam) rodziece nie sa razem, mieszkamy baaaaaardzo skromnie, podczas gdy jego rodziece tworza udane malzenstwo i mieszkaja w pieknym domu. Boje sie, ze gdy ujawnie mu wszystkie detale dot. mojego zycia to poprostu ten fakt go przerosnie ;( Ponadto jestem zazdrosna, bo wydaje mi sie ze Robert moglby miec kazda dziewczyne i nie chce mi sie wierzyc, ze wybral wlasnie mnie i to na stale;( jak zwalczyc ten lek? i jak podbudowac poczucie wlasnej wartosci?? Boje sie, ze sama na wlasne zyczenie zepsuje ta bajke;( Pomozcie.

Ten brak poczucia własnej wartości to typowe objawy DDA. Wiem jak to jest. Czasem skutkuje terapia.

slyszalam o DDA ale gdzie moge szukac informacji na ten temat? czy sa jakies grupy wparcia? strony internetowe? I jak myslicie, czy powinnam mu powiedziec o swoich "problemach"? czy to go przerazi? pomozcie prosze...

Strony pewnie jakieś są. Ja też mam ten problem i nikt mnie nie może namówić na terapię. Ale już sama tego świadomość że jestem DDA i stad moje problemy, działa na mnie bardzo pozytywnie.

hmmm... ja moglabym sprobowac jakiejs terapii, bo juz dosyc mam walki z sama soba :( tak bardzo mi na nim zalezy!! nie chce niczego zepsuc nieustannym truciem i narzekaniem, ze mnie nie kocha, ze patrzy na inne, ze to, ze tamto :( powinnam mu powiedziec o tym? on niczego sie nie domysla... wesprze mnie czy ucieknie?

Powiedz, ale nie od razu bo może się zrazić. Zamiast mu wszystko wypominać - po prostu ugryź się czasem w język :) Sama miałam identyczną sytuację, tzn. fajny chłopak z normalnego domu i ja - córka alkoholika i toksycznej matki. U niego mogłam odpocząć od tych problemów, jednak przerosło mnie to wszystko, a on nie za bardzo chciał mi pomóc. Mało rozmawialiśmy, bo on nie lubił gadać o smutnych rzeczach, a moje życie wesołe nie było. Wymagał ode mnie uśmiechu i radości z życia, której ja nie miałam i żył tylko wakacjami, imprezami i sportem. Gdybym była normalna i nie miała problemów ze sobą - pewnie by nam się udało. Jeżeli Twój chłopak jest wrażliwym i dobrym człowiekiem, na pewno Cię wesprze. Tylko nie mów ciągle o tym jak jest źle, bo może nie podołać. Powodzenia!