depresja

hej. jak radzicie sobei z depresją?? ja juz totalnie wysiadam... nie mogę sie pozbierać, nic mnie nie cieszy... siedze w firmie 7 l. i wypaliłam sie totalnie, wiem ze tutaj juz niczego sie nie nauczę, wiecej nie zarobię... brałam deprim przez jakis czas... ale na krótko pomogło, czarne mysli wracają, niechęć do wszytskiego i brak celu:( mieliście tak może? jak sobie z tym poradzić?

Do lekarza!!

do lekarza?! wiem ze jedna wizyta nie wystarczy... a poza tym mieszkam w miescie, gdzie trudno o specjalistów.... nawet nie wiem co bym miała takiemu lekarzowi powiedziec... no i jak trafić na własciwego? który wezmie kasę i pomoże....

ja mam identycznie i sobie nie rade ale jakos musze, tez siedze w domu juz 5 lat dobiegam 40 i nic w zyciu nie osiagnelam

czujesz ze marnujesz swoj czas i sie nie rozwijasz

nie rozwijam sie bo nie mam na to sily i checi, zero ambicji

dokładnie czuję ze czas leci.. a ja nic... w pracy siedzę jak w więzieniu.... 8 h nie mogę nigdzie wyjsc bo szef kaze siedziec.... a inni mają "luzny" czas pracy, mało tego koledzy z działu dostają premie są gratyfikowani i wychwalani a ja za nich odrabiam czarną robotę ale premii nie dostaję bo szef twierdzi ze ja sie nie napracuję bo tylko siedze i nie wychylam sie... boli mnie to... szukam pracy ale... wiadomo jest mało ofert na rynku, a poza tym mam niską samoocenę i boję sie rzucic na cos nowego, nigdy nie wiadomo jak sie trafi.... i tak mam z wszystkim cos chcę zmienic ale sie boję...

autorko, depresję się leczy i to skutecznie. ja miałam zdiagnozowaną, dostałam leki, chodziłam na terapię i już siedem miesięcy jestem zdrowa, po odstawieniu leków. wiem z własnego doświadczenia, ze trudno się przełamać, ale NAPRAWDĘ warto. pozdrawiam ciepło. :)

wiesz janka za granica to często można pracę zmienić i środowisko przy okazji natomiast w Polsce niestety jest takie bezrobocie że jesl;i pracujesz już to trzeba to szanować.Mam rade poczytaj sobie książkę to najwiekszy przyjaciel człowieka odkad zaczęlam namietnie czytać jest mi lzej na duchu nie zamrtwiam sie tak i ogólnie lespiej ,lepiej spróbuj :)

chciałabym zrobić jakies dodatkowe kursy czy podniesc kwalifikacje ale własnie zawsze to ale, po pierwsze w moim miescie nie ma a dojezdzac 50 km to znowu czas i pieniądze bo kursy kosztują...

czytam książki, tyle ile czas pozwoli wieczorami czytam i wciąga mnie to... ale móie to na chwilę... nie mam celu w życiu i to mnie martwi

skarbik.. owszem za granicą ... może gdybym nie miała rodziny była wolnym strzelcem to jeszcze bym pomyślała o wyjezdzie (chociaz to tez nie rozwiązanie) wszystko ładnie w bajkach.... ale mam dziecko i męza i trudno by było to pogodzic....

problem tez (tak mi sie wydaje) tkwi w tym ze popadam w rytynę, praca po pracy gary dom... wieczór spanie rano praca itp. i tak wkółko, nie mam zbyt wielu znajomych... rodzina męza mieszka w tej samej miejsc. co my ale... jak kazdy ma swoje sprawy i tyle ile im pasuje to ich odwiedzamy... brakuje mi własnie takich znajomosci by mozna było sie wygadac ....

A widzisz tak myślalam bo o dobrych znajomych jest trudno w dzisiejszych czasach.Ja sie zawiodłam i teraz na nowo poznanych spogladam bardzo ostrożnie.Poza tym żeby podtrzymywać znajomość jakś trzeba isć na daleko idacy kompromis wiesz a czsami to nie jest łatwe.A w pracy to tak po prostu trafiłas jesteś bardziej introwerdyczką nie umiesz zawalczyć o swoje taka natura...myślę Twoja ale wiesz wszędzie dobrze gdzie nas nie ma

kudzu ,omega3 biotyna

skarbik racja z tymi znajomymi, ale ja mam czas na znajomych a oni mnie olewają:( moze cos ze mną nie tak...

nie ma nawet z kim poklikac:(