Dysmorfofobia-czy ktoś ma z tym problem?

Witam! Jestem nowa na forum, czasem czytam wątki, ale nie dodawałam jeszcze swojego tematu. Jestem chyba chora na dysmorfofobię (obsesję złego postrzegania swojego ciała). Mam 26 lat, jako dziecko byłam pulchna. W wieku dojrzewania schudłam, ale budowa ciała (grube uda, szerokie biodra, masywne łydki) została. Dostałam na tym punkcie obsesji, w wieku 17 lat zdiagnozowano u mnie anoreksję. Choroba powracała ciągle, ostatnio w 2007 roku. Chorobliwą obsesję na punkcie swojego wyglądu mam do dziś, nie chodzi już tylko o nogi, ale też o twarz, włosy. Nie potrafię się cieszyć z tego co mam a nienawidzę się patologicznie za to czego w sobie nie lubię. Ciągle porównuję się z innymi, piękniejszymi, szczuplejszymi, mam też myśli samobójcze, uważam, że osoba tak brzydka jak ja nie powinna żyć. Od 3 miesięcy nie prowadzę życia towarzyskiego, mam obawy przed wyjściem z domu właśnie ze względu na swoją brzydotę. Rozpada się też mój kolejny związek, ponieważ partner nie potrafi zaakceptować mojej fobii, ciągłego przeglądania się, krytykowania i wyzywania. Chciałabym popisać z kimś kto na to cierpiał i być może się wyleczył.

Upupup

współczuję, nie mogę ci pomóc, jak to się leczy? terapią? robisz coś w tym kierunku?

Terapia i lekami. Boje sie troche leczenia, ale chce je podjac, by moje zycie przestalo byc koszmarem.

A ja mam tak estem chuda waże 44 kg i 163 cm lat 29 też nienawidze siebie za to że jestem taka chuda bo ciągle tylko słyszę jedz więcej jakaś ty chuda manekin szkieletor żywy kościotrup i tym podobne wyzwiska mam tego dosyć i przez to straciłam ochote na wychodzenie z domu całe szczęście ze z pracą ciężko chociaż jestem po studiach i co mam się leczyć? Tylko na co?

Dwie różne wróżki zapowiedziały mi jednakową datę mojej śmierci. Przestraszyłam się, spróbowałam przejść test na przepowiedzenie życia na http://poznajdate.com i otrzymałam znów tę datę! (( Co mam robić? Wierzyć albo nie? Dlaczego wszędzie jest ten sam wynik?

Tez niewiele wiedzialam o tej chorobie. Ludzie postrzegali mnie jako damulke, snobke, lalunie, osobe skupiona nadmiernie na swoim wygladzie. Nikt nie rozumial, ze ja wcale tak nie chce, ale ta nienawisc do siebie i postrzeganie swojego wygladu, szczegolnie nog i twarzy, jako czegos odrazajacego jest silniejsza ode mnie. Kuzynka zwrocila mi niedawno uwage, ze moje wszystkie zwiazki rozpadaly sie przez obsesyjne kompleksy. 100 razy dziennie mowilam jaka jestem brzydka, gruba, ohydna, nie wierzylam, ze moi partnerzy beda mi wierni. Kiedy oni zaprzeczali, ja reagowalam wrecz agresywnie: oklamujesz mnie, mowisz tak, bo myslisz ze zamydlisz mi oczy, itp.