Jeden z najgorszych dni mojego życia

Zawiodłam ludzi, dla których byłam ważna...Tak mi smutno. Jak mam to wszystko naprawić?

Najchętniej bym umarła...Zawiodłam rodziców, zawaliłam studia, zostałam samotna, z depresją i kompleksami na karku. Czy jeszcze kiedykolwiek wygram życie?

Czemu nikt nie jest ze mną w tym trudnym momencie?

A o co chodzi konkretnie?

O to, że po roku powiedziałam rodzicom prawdę o tym, że zawaliłam studia, a oni strasznie to przeżyli.

To była jedna z najtrudniejszych decyzji mojego życia, bo od tego momentu być może już nigdy nie będziemy szcześliwą rodziną, ale źle się z tym czułam. Zresztą mam poteżną depresję i ukrywanie tego faktu jeszcze ją pogarszało.

Osobiście wracałem ze trzy razy i jakoś przeżyłem :)

Wróciłam na studia w lutym, teraz już sobie radzę, ale o tym, że tak się stało w moim życiu, nie mówiłam nawet rodzinie. Dopiero teraz, nie mogąc już ukrywac różnicy w roku, im powiedziałam.

Jak mamy Ci w tym fakcie pomóc? Tzn. w Twoim załamaniu?

Nie mogę już ukrywać tego, że mam poważne problemy z sobą, że choruję na depresję. Przez kilka lat robiłam dobrą minę do złej gry, udawałam, że jestem zdrowa, ale mój stan strasznie się pogorszył i muszę iść na leczenie. Tak bardzo się martwię, czy jeszcze kiedykokolwiek dojdę do siebie, no i czy rodzina mi wybaczy...

Hm, pomóc możecie rozmową. Bardzo chciałabym nie być teraz sama.

Spoko :), mogę z Tobą porozmawiać. Chciałabyś na jakiś konkretny temat?

dziewczyno studia to nie koniec świata , zawsze można znowu spróbować

Jeżeli rodzina jest w porządku to wybaczy - od tego oni są przecież :D, aby pomagać i wybaczać popełnione błędy :)

"strasznie to przezyli" to znaczy jak? Jak sa madrymi rodzicami, to powinni zrozumiec, ze choroba nie wybiera i ze to nie Twoja wina, ze mialas depresje. Rok w plecy to jeszcze nie jest zadna wielka tragedia. No chyba, ze sie przejmuja opinia znajomych i rodziny...

Chodzi o to, że czuję się taka przegrana. Mam 23 lata i czasem mam wrażenie, że nic mnie już w życiu nie czeka. Wszystko przez brak wiary w siebie, kompleksy, depresję, trudną do przezwyciężenia nieśmiałość, samotność. Czuję się nikim, tak jakbym nie była dla nikogo ważna. Chciałabym wyjść z tego stanu, żyć normalnie, ale nie wiem jak...

Tzn. są nieco zawiedzeni i cierpią, ale już nieco lepiej, przed chwilą rozmawialiśmy i próbujemy szukać jakiegoś wyjścia z sytuacji. Strasznie cierpię - oni we mnie wierzyli, chcieli żebym wyszła na ludzi, a ja myślałam, że nie mogę im zaufać.

My (forumowicze) chyba nie jesteśmy Cię z tego stanu w stanie wyciągnąć. Moim zdaniem zostaje specjalista.

Wiem o tym. Rano poszukam jakiegoś lekarza. Po prostu fajnie byłoby wiedzieć, że tej nocy nie będę sama.

przeciez wróciłas na studia, jedyne co sie stało to rok w plecy-nie wywalili cie:) będzie ok:)

Jak widzisz, nie jesteś :)

Mam nadzieję:) Tak strasznie chciałabym jeszcze pokazać na co mnie stać. Trochę się złamałam, ale no kurcze, nadal chcę żyć, walczyć, realizować się!

Oooo i to jest właśnie duch walki :), on jest bardzo ważny - niech Cię nie opuszcza :)

To ja zadam CI pytanie... oklepane jak cholera, ale może tym sposobem na chwilę zapomnisz o troskach: Jakie masz hobby/jakie lubisz czytać książki/oglądać filmy?

Uwielbiam rysować, pisać, czytać książki, chodzić na koncerty, na wystawy, do kina, podróżować. Moje zainteresowania to malarstwo, historia, dawne zwyczaje i wierzenia, literatura, muzyka. Jeśli chodzi o książki, uwielbiam te spod znaku realizmu magicznego (np. Angela Carter) oraz klasykę typu Kafka czy Kundera. Filmy? Chyba wszystkie, jakie nakręcił Kusturica, zwłaszcza "Czas cyganów", a poza tym dużo kostiumowych (ulubiony "Pachnidło").

Wow... to masz szerokie zainteresowania dziewczyno :D, naprawdę nie powinnaś się czuć zdołowana. Można z Tobą pogadać na wiele tematów i w takiej dyskusji Ty nie będziesz tą "mniej wiedzącą" :)

Tak, zainteresowań mi nie brakuje, ale nie zawsze mam możliwość je pokazać innym. Z powodu depresji bardzo zamknęłam się w sobie i straciłam szanse na nowe znajomości. Jestem strasznie nieśmiała, boję się, że ludzie mnie nie polubią za to kim jestem.

Wiesz, to zależy od środowiska. Najlepiej znaleźć takie, w którym ludziom nie przeszkadza, że ktoś może być nieśmiałym albo np. więcej wiedzącym na jakiś temat (podwójna Ty ;) ).Zapewniam, że są tacy ludzie i takie grupy bo sam w takiej jestem. Kwestia znalezienia odpowiednich osób... no i bycia wobec nich w porządku.

czy depresje masz stwierdzona Autorko?

Oczywiście:) Muszę się tylko otworzyć, bo ciężko mi to przychodzi... Nie mam stwierdzonej depresji, ale objawy wskazują na mocny stopień zaawansowania.