Problem z matką proszę o radę

Studiuje i mieszkam 50km od mojej matki , która mieszka z nowym facetem po tym jak mój ojciec zmarł. Moj ojciec był alkoholikiem i znęcał się nad nami. Myślałam ,że teraz jakoś wszystko się ułoży , mama mieszka w dużym ładnym domu z facetem , który jest w nia zapatrzony jak w obrazek , ma sporo kasy bo sprzedałysmy stare mieszkanie zeby mogła spłacic długi i pomóc mi na studiach ,bo sama zarabia tyle ze starcza jej tylko na nią,ale mieszkanie i dom opłaca teraz ojczym więc zyją na dość wysokim poziomie. Niestety moja matka stała się nieznośna , całe zycie robiła z siebie ofiarę a teraz czuje że ma za sobą faceta i stworzyła sobie jakiś obóz z nim przeciwko mnie. Ojczym się do mnie nie odzywa , zachowuje sie jakby mnie nie było jak do nich przyjezdzam , mija mnie bez słowa , nie siada ze mna do jednego stołu a matka niby słodka gra ciągle i wmawia mi słowa , których nie wypowiadam..Jestem spokojną osobą a ona np.potrafi przy ojczymie wykrzyczeć ,że wyzywam ją od kurwy co nigdy nie miało miejsca a ona sie zachowuje jakby była świecie przekonana ,że tak było. Z tego wszystkiego faktycznie mam w sobie coraz wiecej agresji i zaczynam sie z nia coraz bardziej kłocic , bo oskarza mnie o wszystko , wyłapuje każde słowo np. dzwoniła do mnie kiedy miałam zaliczenie na uczelni i powiedziałam ,ze nie moge teraz rozmawiac bo musze sie dowiedziec co z terminami i oddzwonie a ona przy nastepnej okazji wykrzyczala mi ,ze traktuje ją jak gówno i mówie ze jest popierdolona , zaczeła sie dusic ,zanosic płaczem a ja stałam oniemiała. NIkt mi nie wierzy , bo każdy traktuje mnie przez jej opowiesci jak czarna owce w rodzinie. Poza tym swojej rodziny juz nie mam. Proszę o radę , nie wiem co robić , jest coraz gorzej..

nie przeczytałem wszystkiego ale sugeruje zamienić 50km na 500km i będzie już git

. ona jest chora !!! to chora osoba !!! czytam to, i aż mam gęsią skórkę...co to za intrygi, akcje przeciwko własnej córce?

wygląda na to, że Twoja matka oszalała. nie możesz po prostu zerwać z nią kontaktu, skoro takowy i tak opiera się na samych negatywach?

widocznie przywykła do awantur i juz się jej w głowie pomieszało. Pogadaj z tym facetem i z psychologiem, ale raczej w życiu musisz liczyć juz na siebie. Niedługo Ty założysz rodzinę i wizyta u matki raz na 2 m-ce wystarczy.

Niestety matka płaci za moje mieszkanie , bo studiuje dziennie. Dorabiam ,ale nie jestem w stanie się całkiem sama utrzymać.Na alimenty też nie mam co liczyć , bo formalnie zarabia chyba najniższą krajową , z ojczymem nie mają ślubu ,więc nic się nie da udowodnić ,że mają tyle kasy. Jestem od niej uzależniona w pewnien sposób. Teraz przyjechałam na tydzien do nich ,zająć się domem bo wyjeżdżają na wakacje i po kilku godzinach matka znowu w histerii bo prosiłam ją o załatwienie prostej sprawy juz kilka miesiecy temu i przypominałam o tym wielokrotnie , bo to dla mnie ważne a ona zapomniała ,ale zamiast przeprosić obraca wszystko przeciwko mnie i znowu robi z siebie ofiare.Nie mam siły , ta sytuacja mnie wykancza.

Z jej facetem próbowałam rozmawiać , bo wrócił do domu podczas naszej kłotni , matka natychmiast przybrała postawę cichego " bitego "dziecka i wyszło na to ,że tylko ja się drę na nią a ona jest znowu niewinna. Powiedział ,że nie wierzy że ona taka jest ,bo sam widział jak płakała przeze mnie wiele razy np.jak sie wyprowadziłam z domu ,ale ona płacze na zawołanie i to nic nie znaczy . Ryczała ,żeby pokazać jaką jest dobrą matką. Pieniedzy też mi nie przesyła tylko aranżuje sytuacje tak ,zeby zawsze ojczym widział jak mi wręcza pieniądze i zawsze dodaje ,że to jej ostatnie itp... coś strasznego. Myślałam o tym ,żeby przerwać studia i wyjechać ,ale nie ma za bardzo teraz perspektyw i chciałabym je jednak skonczyc , to moje marzenie ,ale nie wiem czy wytrzymam psychicznie.

ludzie podobno mogą się tak zachowywac po wieloletnim życiu w stresie. Idź do psychologa, a wobec matki musisz byc wyrozumiała, jak wobec chorej osoby. Byłoby ci łatwiej gdybyś miała kogoś bliskiego.

Ostatnio obrażała mojego Śp ojca i zwróciłam jej ostrożnie uwagę ,że sobie tego nie życze ,bo on nie zyje i to nic nie zmieni a jednak był moim ojcem i to dla mnie przykre i mnie też obraża , skończyło się histerią , rykiem ... Nie dociera do niej ,że mnie rani , nigdy nie mówi "przepraszam" tylko brnie dalej , nawet jeśli jest oczywiste ,ze ja przyłapałam na kłamstwie i nie ma racji..

Dzięki. Niestety nie mam nikogo. Po śmierci ojca wszystkie relacje się rozpadły ,a ze strony matki mają o mnie kiepską opinię.

To po co w ogóle z nią dyskutujesz? Nie odzywaj się i już. Otwórz gazetę i zaparz melisę i zatyczki w uszy.

Tak zazwyczaj robię ,ale jednak czasami muszę się odezwać , choćby poprosić o pieniądze , chociaż co miesiąc odwlekam ten moment , chyba że już nie mam co jeść.