do ciebie

ja pierdziele, juz piec lat minelo. dziesiec lat temu sie poznalismy. a ja dzis znowu placze. placze nad tym wszystkim wiesz, bo rozumiem juz co stracilam, i powoli zdaje sobie sprawe, z przerazeniem - ze nie bedzie innej milosci. to wraca jak bumerang, raz po raz, co roku, co pol roku, ale za kazdym razem wraca, i za kazdym razem mocniej boli. i boli to ze nie ma nadziei, tak naprawde to juz nie byloby nawet do czego wracac, bo juz nie ma nas, nie ma nas tamtych, i nie mogloby byc. ciesze sie ze chociaz ty masz kogo kochac. nie napisalam tego ostatnio ale bez ciebie tez nie bylabym tym kim jestem. nauczyles mnie tylu rzeczy, nauczyles mnie odwagi. i wiary w niemozliwe. siedze tutaj i rycze, i wiem ze nie wolno mi napisac, choc znam twoj nr tel na pamiec, mimo ze wykasowalam ponad rok temu. nie wiem ktory juz raz dusze to wszystko w sobie, ale przeciez kazdy kontakt to tylko klopot dla ciebie, no i dla mnie. eh, nigdy wtedy nie myslalam ze to wszystko sie tak we mnie wryje. mam tyle wspomnien, chyba zadne inne nie sa tak wyrazne.. oki, za pare dni znowu zapomne, na jakis czas. ale wiem ze gdzies tam jestes, po prostu wiem. musiałam się gdzieś wygadać, ehh..

Ale Ty masz słaba psyche...

to czemu nie napiszesz do niego i nie powiesz mu tego wszystkiego ?

miłośc jest do d... im wiecej sie tarają ludzie zapomniec tym bardziej im to nie idzie...;/

starają*

ja juz sie nie staram, czekam az przejdzie.. ale chyba sie nie doczekam oj juz byly rozmowy, ale on jest juz zonaty, i wiecej zlego one narobily niz dobrego, wiec teraz z daleka sie trzymam. mysle ze oboje wiemy jak jest. :(