Nie istnieję dla mężczyzn :(

Chcę coś z tym zrobić. Generalnie sprawa wygląda tak. Znam się ze studiów z takim jednym. Kiedyś byliśmy razem w grupie, więc zdarzało nam się rozmawiać chociaż sporadycznie. Teraz podzielili nas na specjalizacje i niestety on chodzi z inną grupą. Czasem widzimy się na korytarzu, ale na "cześć" się kończy. Co prawda on często przesiaduje sam i teoretycznie mogłabym się przysiąść, ale on robi wokół siebie straszny dystans, sprawia wrażenie zniechęconego. Tylko spogląda po ludziach i oczywiście też woli te piękne niż mnie.

Sprobuj zlapac go za krocze i nie zapomnij sie usmiechnac!

Autorko, ale co my Ci mamy napisać? Przecież sama dobrze wiesz co masz robić i zostaje Ci tylko przełamać swoją nieśmiałość - w tym nijak Ci nie pomożemy.

nie rozumiem co widzisz w takim pomruku:( kiedyś tez miałam takiego kolegę w pracy. Byliśmy na szkoleniu z pracy jako jedyni z tego samego województwa i z nowopoznanymi lepiej się skumplowałam niz z nim. Zresztą cała grupa się razem trzymała przez całe szkolenie, a on siedział na przerwach na holu na parapecie i stukał na komórce. Dodam, ze ja mam 25l a on 35.

Jest mi przykro. Jest nieśmiałym facetem, więc powinien docenić kogoś takiego jak ja, a tymczasem okazuje się, że i on woli te pewne siebie. Co z tego, że one mają facetów i traktują go jak kumpla - sierotę?

Sama nie wiem. Koleżanki się dziwią temu, że zwróciłam na kogoś takiego uwagę, bo ten koleś jest dość dziwny i czasem wręcz odpychający.