Nie mam nic

TO taki typowy mlodzienczy kryzys. Ja tez tak mialam a teraz po trzydziestce sie z tego .TE Trudnosci przemina i bedzie lepiej.

Mialo byc ze teraz sie z tego smieję.

trzeba wziac sie w garsc, zaplanowac cos i zrobic wszystko, zeby to osiagnac. nie ma co narzekac. glowa do gory i do dzialania !

Szukałam pracy, ale brak rezultatów. Nigdzie mnie nie chcą, brak mi sił. Straciłam motywacje do życia, bo zamiast lepiej jest gorzej. Bo nie tylko praca jest moim problemem. Czuję się jak w matni, a inni uważają, że mam wyimaginowane problemy. Zawsze radziłam sobie sama z kłopotami, ale życie mnie przerosło. Psycholog tutaj nie pomoże. Chętnie bym wyjechała, ale nie mam, dokąd. Najbardziej tęsknie za czasami szkolnymi to tam była moja miłość. Mój pierwszy chłopak zginął tragicznie i od tego momentu los mi płata figle. Nie chce współczucia, litości, a lepiej się czasami wygadać i odkryć coś przed obcymi.

Trzeba zmienić człowieka, nie wiem czy wojną, czy wojna rozwiązuje problemy. Obecny stan rzeczy robi się nie do wytrzymania. Balon ma swoje granice i musi pęknąć.

weź cokolwiek jest w ofertach, ja jestem po polonistyce i zapierdalam na szmacie, kasa jest potrzebna do przezycia

Chce,aby admin tej strony usunął moje pytania i odpowiedzi innych.