proszę nie myśl.

Wy też czasami boicie się siebie ? swojego zachowania ? ostatnio mnie moja sytuacja przeraża.

idę na pierwszy rok studiów, zostawiam chłopaka (dalej mojego), jestem z nim prawie 4 lata, kochamy sie, chce żeby leżał koło mnie codziennie wieczorem. boję się że poznam kogoś na studiach, że coś zrobię czego bede żałować... boję sie do takiego stopnia że nie chce w ogólę jechać do Wrocławia...

mam 19 lat, mam urodę ponad przeciętną lecz nie jestem tam jakaś megan fox. zaczepiają mnie mężczyźni, boję sie swojej reakcji że coś zrobie nie po swojej myśli podczas np. kłótni z chłopakiem że zrobie coś czego będe żalowałą...

na to aż zamieszkamy razem musze poczekać 2 lata i tylę bedziemy widywali się bardzo rzadko. co w ogóle nie miało miejsca. anjdłuższy okres czasu kiedy sie nie widywalismy to tydzien bo któreś pojechała gdzies na jakaś wycieczke.

od tygodnia nie mogę zasnąc męczy mnie to co mogę zrobić gdy będę sama. bo tak na prawdę nigdy sama nie byłam od prawie 4 lat zawsze z nim w trudnych sytuacjach zyciowych we wszystkim.

nie chce tutaj wychodzić za wariatkę ale męczy mnie fakt że go tu zostawiam czuje sie winna. moje kolezanki nie moga mi przegadac ze 2 lata to nic w porównaniu z 4 jakie razem spedzilismy :)

nie wiem co o tym myślec... czuję sie podle jego zapewniam że nie dopuszczam takiej mysli ze mogło by sie cos stać... jednak ja dopuszczą tą myśl cały czas gdy siedzimy ze soba długo gdy zasypiam myśle czy to na pewno on jezeli mam takie wątpliwości ... nie wiem.