PROBLEM Z ŻYCIEM NA STUDIACH......

Miałam takie pierwsze organizacyjne zajecia juz 2 dni temu.... Wynajmuje mieszkanie na pół z kolezanka. Niby jest okay, ona tam czasami kogos przyprowadzi, ale nie ma imprez i o dom dbamy, raczej jest spokojnie. Ale ja nie wiem czy dobrze zrobiłam wybierajac dzienne.... Strasznie tesknie za rodzina:( Płaczę, w nocy nie mogę długo zasnąc... Nie wiem sama co mam myslec... Kierunek mi sie podoba, jestem na geodezji i kartografii. Ale ta tęsknota, zawsze pomagałam rodzinie, mamie, opiekowałam sie chorą babcia... Może przeciągnąć ten rok dziennie, a potem zmienić na tryb zaoczny? a moze jeszcze sie przyzwyczaje...? Do domu mam zamiar przyjezdzac co 2 tygodnie, mam półtorej godziny drogi.

normalne ,przyzwyczaisz się

o matko, co za sierota z ciebie, ciesz się młodością i samodzielnym życiem

miła od dzis--- niestety, nie nadaje sie do imprezowego zycia

nie chodzi o imprezowe życie, ja akurat byłam i jestem ostatnia do takiego... po prostu już czas na dorosłość a to dobra okazja, żeby poznać coś nowego, ludzi, miejsca...

Dziewczyno, ja codziennie dojeżdżam godzinę na studia i z powrotem, przy dobrych wiatrach. Mogłabyś być w domu co drugi dzień gdybyś chciała. Tymczasem, przestań się zachowywać jak dziecko na pierwszych wakacjach bez mamy. Jesteś dorosła, tęsknota tęsknotą, ale jak za mąż wyjdziesz, to też będziesz ciągle u mamy siedzieć? W życiu bym nie zamieniła dziennych studiów na zaoczne, z własnej woli.

Oj to jest normalne i może trwać przez 4 miesiące. Co nie znaczy, że wolno popadać w czarną rozpacz. Pochlipiesz i przejdzie.

żyć na własny rachunek, wtedy się człowiek penie czuje..... a tak całe życie będziesz myśleć, ze sama sobie nie poradzisz, nie daj boże za 20 lat przestanie ci się układać z mężem, rodziców już nie będzie, a ty będziesz sie bała odejść bo sama sobie nie poradzisz.... ...wiem teraz to ci sie odległe wydaje, ale zycie bardzo szybko mija, ja juz 10 lat po ślubie jestem, a wydaje mi się że dopiero studiowałam..... w każdym razie ja się na studiach wyszalałam na maksa (nie chodzi tylko o imprezy- raczej o taką wolność i korzystanie z niej) i teraz ten okres mile wspominam, a na pewno nie żałuje że mieszkałam sama daleko od domu!

^ PEWNIE CZUJE

sama z czasem zobaczysz jak bedzie .. mlodzi zazwyczaj ciesza sie ze sa z dala od domu a nie odwrotnie

ja płakałam przez dwa tygodnie, ale wyjechałam 600 km od domu, przyzwyczaisz się:)

przyzwyczaisz się:) ja początkowo jeździłam co tydz a t6eraz co 2. Ty tez tak możesz:)

ja tez tak mam

ja wyjechalam 500km od domu i srałam ze szczescia, że wreszcie bede samodzielna. wyprowadziłam sie juz w czerwcu i wakacje spedziłam pracujac w miescie, w ktorym miałam studiowac. do domu jezdzilam tylko na Boze narodzenie i wielkanoc, ostatnio nawet rzadziej. Jestes dorosla czy jestes małym dzieckiem?

jakbym ja miała do domu 1,5 godziny drogi to bym nie widziała zadnego problemu spokojnie co tydzien mozna jezdzic np w niedziele na obiadek