Jestem całkowice sama :(

Zaczynają się studia, jestem na pierwszym roku. Jestem cały czas sama, sama wynajmuję pokój, przyjaciele rozjechali się po całej Polsce, nie mam praktycznie nikogo. Smutno mi gdy widzę wesołe grupki studentów chodzące po ulicach. Nie mogę się przzyzwyczaić, czuję, że nie pasuję do nowego miejsca. Praktycznie byłam nastawiona tylko na naukę, ale widzę, że tak się nie da, czasem trzeba z kimś pogadać. A ja czuję się całkowicie wyalienowana.

Kuźwa, a ja dziś specjalnie jechałam do mieszkania krewnej by sobie ponołlafować w spokoju:P Nieśmiała jesteś czy coś? Ludzie na pierwszym roku są otwarci przecież, sama to widzę, ze nei ma problemu by z kimś gdzieś wyjść. Na stancji to samo

nie jesteś sama, tylko czujesz się sama. Zawsze jest przy Tobie Bóg, wiem brzmi to jak mowa szaleńca , ale możesz to poczuć, jeśli uwierzysz...

pozansz nowych ludzi przyjaciół znajomych , będize dobrze

Dopiero zaczynasz życie w nowym miejscu, nie bój żaby, jeszcze przez 5 lat studiów zdąży się nie raz rozkręcić.

Wiem, wiem, wiem... Może to głupie, ale ja jestem strasznie wrażliwa, wszystko do serca zaraz sobie biorę. Chce mi się wyć...

pozansz ludzi z roku, na pewno wśród nich znajdzie się pare osob z którymi znajdziesz wspolny jezyk :) to tlyko przejsciowe, nowe środowisko, wyrwana z dawnego otoczenia :)

eh wątpie :( ja jestem nieśmiała, wgl mam trudności z nawiązywaniem kontaktów. wzdycham do starej paczki z LO, "to już było i nie wróci więcej"... Tu nie mam nikogo, absolutnie nikogo, poznałam parę dziewczyn z roku, od razu mi zalazły za skórę.. wiem , że przecież nie wszyscy tacy są ale ja po prostu tęsknię za takimi cichymi ludźmi z którymi mogłabym tworzyć nową "grupę" i za takimi, którym mogłabym się wyżalić, a to nie jest możliwe...

jak autorka?