jestem super szczęśliwa

jeszcze 2,5 roku temu byłam chodzącym wrakiem człowieka (zdrada, rozstanie po 7 latach związku, brak perspektyw i pomysły na życie po skończonych studiach) I widzę tu bardzo wiele tego typu topików- o wielkiej, bolesnej samotności, o braku nadziei na poprawę swojego życia, o problemach finansowych albo nieszczęśliwych związkach. Chciałam więc tym wszystkim ludziom napisać coś pozytywnego. Czas potrafi zmienić wiele- to prawda, ale nie ma co liczyć na czas, czy łaskawy los, tylko wziąć życie w swoje ręce, uwierzyć i wmówić sobie choćby na przekór wszystkiemu, że uda nam się i bardzo, bardzo mocno się tego trzymać.

Od 2 lat jestem w fantastycznym związku z cudownym, pełnym pasji facetem. Zwiedziliśmy razem już 4 kontynenty, oboje kochamy podróże. Mam obecnie wymarzoną pracę związaną z podróżami, a na dodatek dostałam dofinansowanie z Unii na moją własną firmę związaną z moim ukochanym hobby :) Mamy piękny domek z ogródkiem, cudnego kota, wspaniałych przyjaciół, z którymi wiecznie coś organizujemy lub gdzies wyjeżdżamy, nasi rodzice są zdrowi i szczęśliwi. I my tak samo :) Po prostu aż nie mogę uwierzyć, że miałam siły, by stanąć na nogi po tym, co przeżyłam, łącznie z nie najciekawszym dzieciństwem (tato alkoholik), ale udało się. Teraz życzę sobie i swoim najbliższym już tylko zdrowia, bo naprawdę całą resztę już mamy :) I najlepiej, żeby nic się nie zmieniało :) A Wam życzę, żebyście uwierzyli, że można i trzymam kciuki. Świat jest przepiękny, ludzie są wspaniali i dobrzy a życie bywa zaskakująco przewrotne i niesamowite. :)

oczywiscie wiedzialam, ze taki temat nikogo nie zainteresuje :) ludzi kręci nieszczęście innych dużo bardziej, niektórzy wchodzą na kafeterię tylko po to, by poczytać, jak to innym jest źle i nakarmić się czyimiś niepowodzeniami- wtedy im samym robi się lepiej, wiedząc, że inni mają gorzej lub że nie są samotni w swojej nieudolności. Tak to już jest, ale może kiedyś się zmieni... Dużo szczęścia :)

mylisz się,temat jest interesujący

:) Gratuluję siły. Też mam nadzieję, że i ja swoje życie poukładam :)

Warszawianka cieszę się bardzo Twoim szczęściem.. to znak że można wyjść ze wszystkiego, trzeba mieć silna psychikę i marzenia do których chce się dążyć. Mnie ogranicza rodzina i ciężko będzie się spod jej nacisku wyzwolić, ale to moje życie, sama wiem jak żyć i niech nikt nie mówi mi co mam robić. Tobie jak najwięcej szczęścia życzę i żeby trwało tak długo jak się tylko da ;* trzeba mieć ten optymizm bez niego jest bardzo ciężko

Mnie zainteresowało, widzę ślad swoich własnych doświadczeń. Pisz dalej :)

Tak, wiem, ze ludzie, ktorzy nie przezywaja gleboko i maja plytkie emocje potrafia sie szybko otrzasnac. Mialas ulatwione zadanie albo dawno juz nie kochalas swego partnera, skoro zaledwie po pol roku potrafilas wejsc w zwiazek z kims innym, lub tego nowego potraktowalas instrumentalnie. Mialas tez duuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuzo szczescia. Co nie zmienia faktu, ze rzeczywiscie ostatni akapit ktory napisalas jest prawdziwy :)

d b : to prawda, że miałam dużo szczęścia, serio, wiem to. Ale akurat mylisz się co do tego, że płytko przeżyłam rozstanie, czy że nie kochałam mojego byłego. Kiedy odkryłam zdradę myślałam, że umrę z rozpaczy, naprawdę. Nigdy czegoś takiego nie przeżyłam, dostałam depresji, byłam na skraju samobójstwa, przestałam wierzyć, że kiedykolwiek kogoś pokocham. I 10 miesięcy żyłam samotnie z tymi myślami- myślałam, że się wykończę. Po prostu jakimś cudem, nie wiem, jak trafiłam na człowieka, w którym się niesamowicie zakochałam i wszystko minęło. Ale zanim to się stało wzięłam się w garść (i tak płacząc po nocach z bólu po ej zdradzie..) i poleciałam do innego kraju, zostawiłam wszystko i pojechalam. Do znajomych, do nowej pracy. Zarobilam troche pieniedzy, ktore pozwolily mi odbic sie od dna i zaczac spelniac (albo raczej kontynuowac) najwieksze marzenia o podrozach w dzikie zakątki świata- wyjechałam wtedy na pol roku do Ameryki Poludniowej i włóczylam sie po wszystkich krajach juz z... moim nowym ukochanym :) A po powrocie już wszystko samo się ułożyło. Ale fakt- to głównie jego zasługa. Ale uwierzcie- da się wyjść z największego bagna psychicznego, z niemocy i z beznadziei. Tylko nie siedźcie w domu i nie czekajcie, zróbcie chociaż krok.

:)

Gratuluję Co bardzo serdecznie i mam nadzieję, że i moje życie wreszcie się uporządkuje. Masz rację, trzeba brać wszystko we własne ręce:)

usmiechnelam pod nosem, ALE! znalazlas faceta, jak mowisz fantastycznego, to juz pewnie duzo Ci dalo:) wyjechalas za granice sama, czy juz z nim, gdy bylas wtej depresji? skad mieliscie( bo teraz juz chyba problmemem z kasa nie macie) wczesniej kase na podroze? ja tez kocham jezdzicm koncze w tym roku studia, i marzy mi sie trohe pozwiedzac, nawet pozyc w innym kraju, no ale jak?sama?wyjechac? a jak akurat jezyka nie znma?, bo moglabym tam popracowac i zarabiac, no ale kiedys tez chyba trzeba isc do normalnej pracy, a ja chcialabym tak troche pozyc i pozwiedzac, ach. zazdroszcze(tak pozytywnie) Wam. tez chcilaabym faceta, ktory kocha jezdzic i podrozuje ze mna. gdzie sie poznaliscie? jak zmienilas to swoje zycie? zaczelas sobie wmawiac, ze bedzie dobrze? czy po prostu jeste sfarciara i los pomogl? dodaje do ulubionych i czekam na info;) gratuluje;)

;)

mnie też temat zainteresował, bo lubię równac do góry, a nie w dół :) bardzo sie cieszę, że Ci się ułożyło, że sama też masz siłe i sporo zrobiłaś naprawdę, jest mi bardzo przyjemnie, jak czytam takie teksty życzę utrzymania tego stanu, żeby nigdy nie działo się źle :) buziaki

Dziękuję za wszystkie dobre słowa :) jestem w szoku, bo tu na kafe liczyłam raczej na coś zupełnie innego, ale założyłam topik, bo pomyślałam, że może choć jedna osoba trochę bardziej w siebie i w to, że życie może się zmienić na lepsze uwierzy :) Do "fajny temat aż się": wyjechałam za granice w TOTALNEJ depresji, sama. Pojechałam tam, żeby właśnie zarobić i odłożyć kasę na kilkumiesięczną podróż, o której marzyłam od roku- uznałam, że to może być dobre pocieszenie dla mnie i może trochę pomoże mojej psychice. Stad właśnie mialam kasę na podróż. On miał ze swoich oszczędnosci. Natomiast, kiedy jeszcze wyjezdzalam do pracy za granice myslalam, ze w moja wymarzona podroz polecę sama, ale jednak polecialam z NIM- to dosc skomplikowana historia :) Wczesniej tez duzo podrozowalam sama i w trakcie podrozy poznawalam znajomych, wiec nigdy nie bylam samotna- takze nie bylo nic dziwnego w moich planach i stwierdzilam, ze najwyzej poznam kogos na trasie- jakichś obcokrajowców backpackersów czy coś :) Znam bardzo dobrze jezyk angielski, wiec przydal on sie i w pracy i w podrozy :) A poznaliśmy się przez znajomych i wcale od razu nie zaiskrzyło ;) A jak zmieniłam życie? Z pewnością miałam dużo szczęścia, ale było ono konsekwencją tego, że najpierw się podniosłam i wzięłam w garść- po prostu sięgnęłam dna i stwierdziłam, że muszę. Także najpierw zaczęłam sobie wmawiać, że będzie dobrze, a potem dobrze się stało :) Naprawdę większość problemów i nieszczęść siedzi jednak w naszej głowie i sami sobie tworzymy bariery. Warto pamiętać, że NIE MA GRANIC, SĄ TYLKO OPORY. :)

ja co prawda nie zostalam rzycona, wglebokiej depresj nie jestem, ale uciekam przed facetami i mialam czas, kiedy totalnie probowalam sobie wmoic,z enie potrzebuje tgeo, ze mnie to nie spotka, bo taka prawda, ale nie bede robila z tego problemu, bede zyla sama, bede jezdzic po swiecie i tez bedzie fajnie. nie potrafie sie jednak tak oszukiwac, bo milosci potrzebuje i dlatego pytalalam Cie o Twoje podejscie, czy bylas zrezygnowana, czy moze pelna wiary, bo ja po tej rezygnacji jakos i tak nie jestem sobew stanie wmowic, ze bede sama, wiem, ze spotkam GO. moze to brzmi infantylnie, ale mam taka nadzieje, wierze w to, pragne tego i szczerze mowiac tylko taka widze siebie w przyszlosci-przy fajnym facecie, spelniona kobiete, po wspolnych podrozowach zakladajaca szczelsiwa rodzine i tak tez musi sie stac, nie mam zmaiaru sie bac juz.:P zazdroszcze Ci tej odwai, w zyciu bym sie nie wybralala nigdzie sama! ja lubie jezdzic i tak z biurem i na wlasna reke, ale zawsze z kims. podziwiam:) aaa, ja tez chce takiego fajnego facetaaaaa:P

a i ludzie w podrozy s amega wazni, pamietam, ze kiedys pojechalalam sama z kolezanka na Ukraine i choc bylo fajnie, trasa zaplanowna tylko przez nas, na spontanie, praktycznie wszystko ustalaysmy na miejscu, to jednak w drodze nikogo nie poznalysmy i wtedy stwierdzilam, z etakie podrozowanie to nie to czego szukam. samo zwiedzanie odpada, samo poznawanie ludzi bez zwiedzania tez, fajnie jest to polaczyc ze soba, poznac kulture, ludzi, architekture, zabytki:)

ja zawsze właśnie spotykam milion ludzi w podróży i nigdy nie wiem do kogo dołączyć albo kogo zabrać ze sobą, zbyt wielu ich zawsze :) Także sama się nigdy nie bałam (poza pierwszym razem do USA, jak miałam 20 lat), bo wiedziałam, że zaraz kogoś poznam :) Ale mam jeszcze jeden świetny pomysł dla ludzi cierpiących na bolesną samotność - couchsurfing!!! :) Mimo, że mieszkamy z moim facetem razem to mamy duży dom i jeszcze nie mamy dzieci, więc średnio raz w tygodniu śpi u nas ktoś nieznajomy z innego kraju, to jest cudowne! Często idziemy razem na imprezy albo pokazujemy mu miasto albo siedzimy w domu przy winie i gadamy do rana- spróbujcie- super doświadczenie a na dodatek pomagacie innym, a potem możecie też spać u innych na całym świecie i podróżować nawet samemu i nigdy nie być samotnym :) Jest tyle dróg, żeby uczynić siebie szczęśliwymi :) I nie myślcie, że to wszystko pisze osoba, która żyje w jakimś emocjonalnym błogostanie, dom urządza według zasad feng shui i pieprzy tu jakieś duchowe farmazony :D Jestem normalną młodą dziewczyną, która raz w tygodniu lubi się narąbać i tańczy ze szczęścia, która lubi sobie siarczyście przeklnąć na codzień i która ma bałagan w szafie. Jestem zwyczajna, ale nawet moi bliscy znajomi uznają mnie za kogoś, kto ma niezwykłe szczęście i najlepsze życie pod słońcem, a prawda jest taka, że musiałam o to sama powalczyć i sama poradzić sobie ze słabościami, żeby było właśnie TAK, jak jest. I ciągle kombinuję, jak tu siebie uszczęśliwiać, bo szkoda mi życia na nudną pracę i młodości na siedzenie w domu i biadolenie.

Jestem normalną młodą dziewczyną, która raz w tygodniu lubi się narąbać i tańczy ze szczęścia ......To raczej nie jest normalne....a jesli Ty tak uważasz to gratuluję!

Belisii-a co w tym zlego wyluzowac sie po tygodniu pracy?ja tez lubie sie bawic, tanczyc, chodzic do klubow i bynajmniej nie jestem jakas latwa laseczka:D takze luzuj:) autorko-super, super super. napawasz mnie optymi9zmem na lepsze jutro. zapisalam sie do couchsurfingu na stronie, planuje kiedys skorzystac, chcoiaz szczerze mowiac boje sie:)

@ fajny temat aż się: haha super! :) cieszę się, zobaczysz, jakich świetnych ludzi można poznać i ile możliwości spędzania wolnego czasu nagle się pojawi- jeśli się nie ma warunków w domu (np. mieszka sie z rodzicami) i nie mozna przyjąć nikogo na noc, to zawsze można się umówić na kawę, piwko, imprezę, pokazania ciekawych miejsc, o których nie piszą w przewodnikach, zabrania do restauracji na tradycyjny polski obiad i pogadanie o jedzeniu :) Belisii: patrząc na to, że w piątek czy w sobotę nie ma gdzie palca wcisnąć w warszawskich czy wrocławskich pubach, to chyba nie jestem jedyna ;) Ale każdemu to, co lubi :)

warszawiankaa84-jestes jeszcze?