Fobia społeczna a miłość

Czy bylibyście w stanie związać się z kimś, kto ma opinię aspołecznej, trudnej, dziwnej osoby, chociaż ta bardzo by was kochała?

nie

Pewnie tak, każdy ma jakieś swoje problemy, zalezy czy ta osoba staralaby się to zmieniać.

no rzeczywiscie popierdolone jak cholera no kurwa mac no http://www.youtube.com/watch?v=jOWlwxzaULs

Widzisz, ja właśnie jestem taką osobą. Cierpię na depresję i fobię społeczną, ostatnio co prawda podjęłam leczenie, ale długa droga do tego, żebym normalnie zaczęła funkcjonować. Mam za sobą traumatyczne przeżycia ze szkoły (znęcano się nade mną psychicznie i fizycznie, traktowano jak podrzędną istotę), że nawet teraz, po wielu latach, odczuwam trudny do przezwyciężenia strach. Boję się większości ludzi, odczuwam z ich strony zagrożenie, nie ufam ich. Jestem wiecznie wystraszona, zestresowana, obecność obecnych sprawia, że się gubię i mam problem z mówieniem i myśleniem. Przez to wiele osób ma mnie za głupkowatą i nie traktuje poważnie. Nikt nie widzi, ile trudu powoduje we mnie odezwanie się, uśmiech, podanie ręki. Chociaż byli faceci, którzy się mną interesowali, to po jakimś czasie zwyczajnie sobie darowali. Teraz podobnie. Czy to kiedyś się zmieni?

a ty dalas im jakies znaki ze ci sie podobaja ze chcesz sie spotykac bo jak nie to zkad mieli iwdziec ile masz lat i jak podjac leczenie trzeba isc do rodzinnego?

Nikt mnie nie chce. Niby ładna, zgrabna, a jednak inna od reszty dziewczyn w jej wieku. Taka skryta, nieufna, małomówna, zaburzona. Nawet nie wiedząc, co przeszłam, ludzie widzą, że jestem wariatką. A wariatek nikt nie kocha, nie chce. Gdyby jakiś facet miał wybierać między kurwą a mną, to pewnie wybrałby ją, a jakże.

niestety wiem o czym piszesz, mam podobnie... :-(

Niestety nie. Tzn. starałam się być miła, uprzejma, ale to chyba za mało. Jestem zresztą typem osoby, do której ciągle ktoś musi zagadywać, bo jak można się domyślić, nie umiem do kogoś tak znienacka podejść. A co do leczenia, to trafiłam w necie na pewną poradnię psychologiczną w moim mieście i po etapie kwalifikacji jestem tam na psychoterapii grupowej.

bardzo boje się życia, odpowiedzialności, jestem nadwrażliwy, stresuje mnie praca, niegdyś szkoła, boje się niewiadomego, boje się nawet iść do lekarza, stresuje mnie to... nie założę nigdy rodziny.. byłbym tylko potencjalnym problemem.. :(

Przepraszam, że tak mocno się wyraziłam, ale często mam wrażenie, że tak jest. Faceci się mnie boją.

No to mamy podobnie. Dla mnie źródłem lęków była szkoła, a teraz studia. Ciągle czuję się wyśmiewana i obserwowana. I wiem, że większość ludzi zupełnie mnie nie akceptuje. Wiem, że to ze mną jest problem i stąd pomysł na terapię, ale zarazem mam nieco żal do ludzi, że nie ułatwiają mi wyjścia do nich.

Idź do lekarza. Z własnej autopsji wiem, że odwlekanie tylko pogarsza sprawę i prowadzi do sytuacji podbramkowych. Mój psychiatra powiedział, że powinnam znaleźć się terapii już jakieś 11 lat temu, ale lepiej późno niż wcale...

Ruski mam identycznie, na wygląd nie mogę narzekać, jestem niegłupia, można ze mna a ciekawie porozmawiać, ale jestem nieśmiała strasznie, już wielokrotnie słyszałam, że odpycham ludzi, że się mnie boją. Żaden normalny facet nie podejdzie do dziewczyny, która nie wygląda na zainteresowana, nie uśmiecha się, a często ma minę jakby chciała wszystkich pogryźć, chyba że jakiś desperat i takie doświadczenia niestety mam.

Problem jest taki, że wy, ludzie zdrowi, takich jak ja, nie widzicie albo, co jest bardziej prawdopodobne, nie chcecie widzieć. Ja całe życie cierpię na kompleks newidzialnej. A jeśli już ktoś mnie to dostrzeże, to tylko moje słabe strony. Jestem idealnym obiektem, jeśli ktoś ma ochotę pozaczepiać czy pośmiac się.

niewidzialnej'

Ja też mam pecha do desperatów, chociaż nawet i oni na dłuższą metę nie wyrabiają :D

Taaaa... od lat jestem białą damą na pewnym zamku w górach, he, he, he :D

ech w sieci jest inaczej

Czyżbyś nie wiedział, że gadatliwi w necie są w życiu totalnymi ciotami?;p

Ruskipociag piszesz, ze ludzi widza, ze jestes wariatka. A skad wiesz? Czy mowia ci to wprost? Bo jakos nie wierze. Sama tez mam fobie spoleczna i wiem jak dziala takie myslenie, wiem, ze sami sie nakrecamy.

A leczy się może?

ciezko ci bedzie kogos znaleźć. ja tez niesmiala bardzo i skonczylam jako stara panna :)

Właściwie to wiem o kilku osobach, które regularnie obrabiają mi dupę (mój przyjaciel był tego świadkiem), a co do reszty, to mam raczej przypuszczenia. Jakieś dziwne spojrzenia, szepty, uśmieszki. Już sama nie wiem, ile w nich prawdy, ale skoro nikt nie próbuje ze mną nawiązać bliższej znajomości, to kto wie, czy rzeczywiście tak nie jest...

Nie powiem skąd, bo chcę pozostać anonimowa. Zdradzę jedynie, że południowa PL.

Heh, też mam zadatki na starą pannę. A może i na zakonnicę... Chociaż to drugie to chyba jednak nie, bo ja bardzo lubię o was myśleć, drodzy panowie:)

ile masz lat mam gorzej jak wyglada etap kfalifikacji i czy cos sie placi za taka terapie co tam robicie? co do chlopakow to wystarczy sie usmiechac gdzie wogole mozna spotkac taka szarą mysz bo chcialbym przytulic gdzie są takie dziewczyny najczesciej- w domu siedza?

Ech nie lubię tego słowa "przebrane". tak jakby ludzi traktowało sie jak towar, jak owoce na targu, fatalna sprawa... też mialam zacząć grupę od lutego, boję się i cieszę, przynajmniej trochę nowych twarzy poznam :).

samotny mam te same mysli co ty

Mam 22 lata. Jeśli chodzi na terapie, to ja chodzę akurat na bezpłatną, ale zanim cię tam przyjmą, musisz przejść kilka rozmów, na podstawie których ocenią, czy się nadajesz. Gdzie spotkać? W szkole, w pracy, na uczelni... trzeba szukać. I wypraszam sobie tę szarą myszkę. Bo może i jestem cicha, ale prywatnie jestem właśnie kimś innym, mam w sobie dużo energii, jestem twórcza, szalona... Trzeba mnie tylko lepiej poznać, a nie oceniać, że sztywna, kujonka, cnotka itp.