dziecko-samotnik, czy to normalne??

zauważyłam, że moja córka jest samotnikiem, ma 6 lat i od 2 lat chodzi do przedszkola, wiem, ze bawi sie tam sama, powiedziala mi ze tak woli.. Kiedy spotyka się ze swoimi kuzynkami również nie lubi sie z nimi bawić, nie chce pozyczac im swoich zabawek, podczas gdy ona daje sobie prawo brac i bawic sie zabawkami innych. Nie jest jedynaczką, ma starszego o 6 lat brata. Czy cos jest z nia nie tak, czy powinnam sie skontaktowac z psychologiem??

AA jakie ma relacje z bratem???

czasem się z nim bawi, ale z racji róznego wieku częściej się kłócą... Myślę, że jest rozpieszczona przez moją mamę, która na wszystko jej pozwala... Uważa, że jej wszystko wolno... ale nie rozumiem dlaczego jest taka niekoleżeńska i wrecz samolubna... Wiem, że każde dziecko czasem bywa egoistą, ale ona jest na to już chyba za duża...

szaro kurwa mac matka polka o bachorku favorku to temat nie do pominiecia ale sliczna na mete lektura kafeterii http://www.youtube.com/watch?v=aagkM3bvSXk

sdfghdsfghjdfghjk - jak nie jestes zainteresowana tematem to po prostu nic nie pisz, martwie się i pytam, w koncu chyba po to jest to forum co nie?

moim zdaniem to nie jest normalne. Dzieci w tym wieku powinny mieć potrzebę socjalizacji. Porozmawiaj z nią, zacheć do zabawy z dziećmi. Skoro spotyka sie z kuzynkami zorganizuj im wspólną zabawę- co Ci da psycholog? Że zrzucic na niego swoj problem? Przeciez to Twoje dziecko, najpierw sama spróbuj.

Boje sie ze wyrośnie na jakiegoś gbura, bo nie dośc ze sie nie bawi to przeszkadza jej niekiedy sama obecnosc mlodszej kuzynki... Podslyszalam jak mowi do niej "zmiataj stad", kiedy zapytalam dlaczego tak mowi to ona odpowiedziala ze chce zeby sobie stad poszla mimo tego ze kuzyneczka sie jej tylko przygladala z pewnej odleglosci. Wychodzi na to ze czuje sie najlepiej w swoim towarzystwie... Ale nie zrozumcie mnie zle, na pozor to bardzo mila dziewczynka, madra i usmiechnieta dziewczynka, ale jej zachowania czasem mnie martwia

rany boskie, dlaczego gadasz z botem? :D

jak Twoje dziecko. Tak jak dorośli są różni - towarzyscy, weseli, poważni, nieśmiali... - tak i dzieci są różne. Mnie drażnili rówieśnicy, uważałam ich za głupich i dziecinnych, wolałam bawić się sama (ach, ta bogata wyobraźnia!) albo poczytać sobie książkę. Nie wyrosło ze mnie dziwadło, jestem normalną kobietą mającą przyjaciół, koleżanki, męża, dzieci...

bot nie bot, co za roznica, czeka na jakies odpowiedzi odnosnie mojego pytania...

jest inteligentna dziewczynka, wiekszosc czasu spedza z doroslymi wiec moze faktycznie nudza ja rowiesnicy i male dzieci... Moze nie powinnam jeszcze panikowac

Nie masz ŻADNEGO powodu do paniki.