co myślicie o mojej sytuacji...

proszę tylko o konstruktywne wypowiedzi :) Za parę dni kończę 38 lat ,jestem kawalerem bez dzieci,ale nie jakimś dziwolągiem czy coś w tym stylu.Byłem w nieformalnym związku 10 lat,praktycznie wszystko było już poukładane aż tu nagle ni z gruchy ni pietruchy dowiedziałem się że moja przyszła żona miała mały romansik na boku .Niestety nie wybaczyłem tego.Trzeba było się pozbyć i podzielić mieszkanie,samochód itp itd szczęście w nieszczęściu że nie było dzieci i nie było ślubu,przez co podział wypracowanego majątku poszedł gładko i bezproblemowo. I teraz zbliżam się praktycznie do 40 ,jestem kawalerem i nawet nie mam własnego mieszkania tylko wynajmuję . Nigdy nie miałem problemów z kontaktami z płcią przeciwną,ale jakoś po tym rozstaniu nie umiem się pozbierać.Prowadzę mały biznesik,jestem niezależny.i co ? ktoś stojący z boku pomyślałby oooooo,samotny kawaler,nieudacznik życiowy pewnie jakiś , a ja poprostu straciłem wene na ułożenie sobie życia z kimś ,choć mam cichą nadzieję,że spotakam jeszcze kogoś,kogo będę mógł obdarzyć uczuciem,mieć dziecko . Reasumując : są na świecie jeszcze wartościowi faceci (wiem to nieskromnie po sobie) i liczę na to że są gdzieś jeszcze wartościowe kobiety i dane kiedyś będzie mi jedną z nich poznać .

Ahh ja jestem kobieta, ale mam podobne odczucia co Ty, choc jestem 10 lat mlodsza. Swiezo po rozstaniu i brak wiary na ulozenie sobie zycia.

ja mysle, ze musisz zapomniec o tym co bylo , na nowo zaufac zyciu . Nie wszystkie zdradzaja , nie wszycy zdradzaja . Trzeba tylko komus zaufac. Jak bedziesz pielegnowal strach i obawy zostaniesz do 100 tki samotny i zgorzknialy. Duzo jest tu kobiet, ktore szukaja uczciwego i z zasadami faceta. Zycze powodzenia i wiary , ze nie sami zdradzacze sa na swiecie.

cześć Kasiu, eeee 29 lat ,to dopiero wszystko przed Tobą.Wiadomo,ciężko jest po rozstaniu z kimś z kim wiązało się jakieś plany , darzyło uczuciem.Czasu nie wrócisz . Sądzę jednak że teraz jestem dużo silniejszy psychicznie,wiem już dokładnie czego chcę od życia.Jakieś "mądrości" z tego związku jednak wyniosłem.

Tak, to racja, tez wynioslam cos z tego "zwiazku". Ale musze tez przyznac ze moja psychika jednak troche ucierpiala na tym. Bardzo mi zalezalo i myslalam ze mezczyzna w takim wieku, zblizonym do Twojego, jest troche bardziej odpowiedzialny i wie czego chce. Czlowiek uczy sie na bledach, ale nie wszystkim chce sie uczyc.

Wiesz co ... ja sobie swoją porażkę tłumaczę tak : "nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło" widocznie musiało się tak stać i już.Może dlatego aby poznać kogoś naprawdę wartościowego. Pewnie w Twoim przypadku też tak jest,jesteś młodą kobietą wszystko przed Tobą.

Zazdroszcze Ci optymizmu. Czuje że szanse ma ułożenie sobie życia z kimś wartościowym maleją. Zwłaszcza, że jestem samotną matką. Nie lubię być sama:) Ale postanowiłam sobie, że nic na siłę. Odpocznę psychicznie. Najwyżej zostanę starą panną;) I kupię sobie kota:)

mysle, ze nie masz jaj

heheh,ja mam pieska :),właśnie teraz siedzi u mnie na kolanach i mnie pociesza :)

ooo dzięki że mi przypominasz o jajach,musze kupić .Rano robilem sobie jajecznicę i się skończyly.A tak na marginesie,skad wiedziales ? (wypowiedz do (nie)zawsze szczerego)

Chciałam tylko zauważyć, że praktycznie każdy po rozstaniu(zwłaszcza w takiej sytuacji, z takiego powodu i po tak długim czasie)myśli, że to już koniec, nigdy nikogo nie znajdzie, nie ma na świecie ludzi wartościowych, a w ogóle to nikomu nie zaufa, to już za późno żeby od nowa zaczynać życie, blablabla - i nie ma znaczenia czy sięwtedy ma lat 18 czy 38. Także głowa do góry i żyj sobie spokojnie po swojemu, a co ma przyjść, to i tak przyjdzie :)

a co ma przyjść, to i tak przyjdzie na haslo "do nogi"

Ja jeszcze nie mam zadnego pocieszyciela :) Ahhh szkoda ze to zycie jest takie trudne i zawsze jakies problemy sa... Powodzenia zycze i by ten optymizm z Ciebie nie uszedł. Naprawdę Ci tego zazdroszcze;)

ja poznalam mojego meza jak mial 38 lat:)

"a co ma przyjść, to i tak przyjdzie na haslo "do nogi"" Ewenatualnie na "cho no tu" :P

Uwierz mi nogogłaszczka, ze jest inaczej majac 18 lat i majac 38 lat. Ja inaczej podchodzilam do rozstania gdy mialam 20 lat a inaczej teraz. Bardziej się dołuję. Moze po prostu dluzej bedzie to teraz trwalo.

Ewenatualnie na "cho no tu" "gadzie ty"

a ja mam 31 lat, 10 lat nieformalnego zwiazku i booom jego zdrada. Po przemysleniach postanowiłam wybaczyc, zapomnieć itp. ale mineły już 4 miesiące a ja nie mam pewnosci, że sie uda. Czuje, że to nie to samo, zmieniłam zdanie na temat facetów, zwiazków itp.

ale mineły już 4 miesiące raczej "dopiero"

Psychika jednak cierpi na tym, zmieniamy sie po rozpadach zwiazkow, niestety ale tak jest.

Zawsze byłem nastawiony optymistycznie do życia,zawsze w tym życiu widziałem jakiś cel,miałem jakieś pragnienia.Wszystko to runęło praktycznie w jednej chwili jak domek z kart.Optymizm gdzieś znikł :(,ale od pewnego czasu coś czuję że zaczyna wracać :)

i pewnie masz metlik w glowie

każdy by miał na moim miejscu.

tak, kazdy bez jaj