DDD, DDA

Który to już rok? Niebo ma ten sam szary kolor... Mała dziewczynka wciąż we mnie płacze.

nie ty jedna przez to przechodzisz!!

że go już więcej tu nie zobaczę... :D :D :D

a co robisz z tym, żeby zmienić siebie i swoje postrzeganie?? Chodzisz na terapię? Bez tego nic się nie zmieni. Piszę z własnego doświadczenia, też jestem DDD i DDA. Dopiero jak zaczęłam chodzić na grupę wsparcia dla DDA i potem na terapię dla DDA, coś zaczęło się we mnie zmieniać. Tobie też polecam, taka grupa jest w wielu większych miastach, poszukaj w swoim.

Pewno by pomogło... ale jakoś mam mało czasu, aby zająć się sobą. Trochę piszę, choć może trudno to nazwać wierszami, ale czasem pomaga.

mi bardzo pomogła książka Terruwe i Baars - Integracja emocjonalna

dorzuccie do tego BPD...

czy to ze nie widze sesnsu istnienia (tzn nie mysle o samobojstwie,ale po prostu egzystowanie jest takie bezsensowne i meczace :o ) , ze boje sie odpowiedzialnosci, boje sie ze odbiora mi dziecko bo nie podolam jako matka itp ma zwiazek z DDA? Powinnam sie leczyc? Ojca nie widzialam od 3 lat,a od roku nie zyje juz ale powoli zapominam

Przyłączam sie do klubu. Też mam dzieci i panicznie boję się że ktoś odkryje że jestem DDA i leczę się na depresję. Podobno warto iśc na taką terapię, sama sie przymierzam. Jednak jest to ciężkie na początku z tego co słyszałam, bo trzeba wszystko z przeszłości wywlec na światło dzienne i przyznac sie do rzeczy o których sie nikomu nie mówiło. Najgorszy jest ten wstyd, który towarzyszy nam od najmłodszych lat. Wstydzimy się o tym mówic, wstydzimy sie za rodziców - może prze to ze za bardzo się z nimi w dalszym ciągu utożsamiamy, zamiast życ własnym życie. Byliśmy przyzwyczajeni że ktoś nami steruje, spełnialiśmy zachcianki byle by awantury nie było, a sami dostaliśmy g***o! Ale to my czujemy sie winni. cały czas czujemy się za cos odpowiedzialni i najbardziej winni. Dlatego uciekamy przed odpowiedzialnością i zostawiamy sprawy biegowi losu ---- ja tak mam jak w tym zdaniunie wiem czy i wy. Mi najgorzej jest komuś do końca zaufac. Szukam drugiego dna i panicznie boję się że ktoś znów mnie oszuka i cały ten czar pryśnie jak bańka mydlana i to co udało mi sie zbudowac pozostanie złudzeniem - dokładnie jak w dzieciństwie. Boję się okazac uczucia, bo czuję że ktoś je podle wykorzysta, Tak jak kiedyś pokazywałam starym że jestem coś warta i szukałam uwagi a oni to olali chocbym na głowie stawała. Ale sie rozpisałam... sorry ale nie mam komu tego napisac, a w necie jest łatwiej.

Nie okazuję emocji. Choćby mój świat właśnie pękał na milion kawałków, ja nadal będę się uśmiechać....

czytajac Wasze posty zalamuje sie, mimo uplywu lat widac, ze z dda nie da sie wyjsc, co robic jak normalnei zyc?