jestem nienormalna

Moja mama jest lekarzem medycyny sądowej, ojciec policjantem, od zawsze w moim domu tematem rozmów była praca, nasłuchalam się o morderstwach, gwałtach, sprzedawaniu ludzi na organy, do pracy niewoliczej, do burdeli, o złodziejach, oszustach itd. Nigdzie nie moglam wyjechać, wyjść póżniej lub bez informacji gdzie, z kim, co i dlaczego, z czasem w ogóle nie chciałam wychodzić, wszędzie widze ludzi którzy moga mnie skrzywdzić, jak wracam do domu a za mną ktoś idzie to przyśpieszam kroku, nie poznaje nowych ludzi bo moga być mordercami, nikomu nie ufam, staram się myśleć logicznie, wypierać te myśli ale ten strach czasem paraliżuje. Nie wiem co z tym zrobić, czy świat jest aż taki straszny? czy ja mam paranoje?

twoi rodzice mówią o zaledwie ułamku społeczeństwa a nie o wszystkim ;)

zostałaś wychowana (nabrałaś nawyków) w sposób który nakazuje ci być ostrożnym. o ile jakoś niespecjalnie psuje to twoje relacje między ludzkie to wyjdzie ci to na dobre.

międzyludzkie

Właśnie runuje, nikomu nie umiem zaufać, stałam się outsiderką w dosłownym tego słowa znaczeniu, boje się nowych ludzi bo moga mi coś zrobić, boje się tego czego nie znam

:o ale jazda. Ale to chociaż prawda o tym co się nasłuchałaś, czy spekulacje ze śledztw?

kochana, morderstwa to jeszcze nic :O Ty wez pojdz do normalnej pracy z tzw. normalnymi ludzmi, najlepiej do budzetowki. Tylko jako osoba bez znajomosci. To jest dopiero hardcore :o

jak jesteś z mojego miasta, to możemy się razem zapisać na kravmagę. Bo ja po zdobyciu doświadczenia zawodowego mam coraz bardziej takie myśli jak Ty :o:/