Czuję się jak trendowata.

Kiedyś potrafiłam rozmawiać z ludźmi, ale teraz ja widzę, że to wszystko nie jest kolorowe... Ludzie walczą o swoje życie, interesuje ich cokolwiek. a ja jestem już poza tym wszystkim. Takie dziwne uczucie bycia daleko. Często mam ochotę skrzywdzić się, bo nie potrafię nawet wyjaśnić lekarzowi o co mi chodzi. Nie wiem jak opisać te odczucia. Jest mi wstyd za to kim jestem.

Nie umiem wstać. Ludzie na mnie patrzą, a mnie boli ich spojrzenie. Nie chcę, żeby na mnie patrzeli, bo mam wrażenie, że mnie już powoli nie ma. Nawet siedząc w grupie jakiś ludzi, jak zdarzy się to raz na jakiś czas, ja po prostu milcze i nie mam nic do powiedzenia. Widzę ich, ale nie wiem jak oni żyją, jak to się dzieje. O czym rozmawiac? Mam ochotę uciekać od nich. Zapomniałam jak się zyje.