Czy to juz choroba?!

Jestem kilka miesiecy po rozstaniu i nadal nie moge sie do konca pozbierac. Sa dni ze ciagle placze, czasem nawet nie potrafie stwierdzic z jakiego powodu... Do tego mam strasznie niskie poczucie wlasnej wartosci, ciagle mysle o sobie jak o nieudaczniku, ktorego nic w zyciu dobrego juz nie czeka. Nie potrafie sie niczym cieszyc, kiedy zaczyna sie rodzic w moim umysle jakas pozytywna mysl, jakas nadzieja i zaczynam czuc pewna obojetnosc co do stanu obecnego w tym samym momencie zduszam to w zarodku i uswiadamiam sobie ze przeciez nie amm sie z czego cieszyc:/ Ze te prtoby zrobienia cos ze swoim zyciem nie maja sensu. Czasem mam wrazenie ze jestem jedna z tych beznadziejnych kobiet ktore bez partnera nie potrafia byc szczesliwe:(( Jak robie cos co innym sprawia przyjemnoisci i mi w sumie tez- jakis sport na przyklad - od razu mi sie chce plakac bo wiem ze to tylko po to zeby zagluszyc te pustke:/ Jestem zalosna. Kiedys, zanim sie zakochalam potrafilam isc do przodu, rozwijalam sie, mialam plany i pomysl na siebie. Teraz jestem jakims zahukanym zalosnym czlowieczkiem. Moje ego ucierpialo strasznie:/ Doi tego wszystkiego zaczelam sie bac, boje sie wywan, boje sie wyjechac, boje sie przyszlosci, samotnosci ale tez ludzi, ze zrobia mi jakas krzywde. Wszedzie wesze spisek:/ Nie wiem co mam ze soba zrobic:( Czuje sie okropnie:(

Ja z zasady staram się nie odpowiadać na brednie ale zawsze istnieje ryzyko...otóż gdy widzę że ktoś się napracował ,jakoś tam się napocił żeby coś tam z siebie wyrzucić , czasem faktycznie wierząc w to co napisał ...no więc zawsze istnieje ryzyko że on tak na serio z problem a ja zbagatelizuje,wyśmieje ,nie dam wiary etc. no nie chciałbym tego . :)

Depresja? Lepiej porozmawiaj z psychiatrą. Może podpowie, jak walczyć z tymi nastrojami, da jakieś delikatne wspomagacze, żebyś wyszła z tego dołka bez szwanku. Uważaj na siebie

Wpadłas w depresję , musisz się leczyć albo iśc przynajmniej po psychologa

sobie z przykrtmi wydarzeniami, z traumatycznymi wydarzeniami w pewnym stopniu tez, jesli ma sie wsparcie. Pewnie nie mialas wsparcia w rodzinie, moze nadal nie masz, nie wyksztalcilas w sobie mechanizmow radznia sobie ze stresem, ale tego sie mozna wyuczyc, tylko trzeba nad tym pracowac. NAjlepiej ze specjalista.

idź na psychoterapię i po antydepresanty, jak tak zrobiłam choć właśnie dalej siedzie i płacze

smutny pan - czy to mialo byc zabawne? Bo jesli tak to musisz jeszcze troche popracowac nad zartem :P Nie wiem..najgorsze jest to ze stoje w miejscu i boje sie ruszyc naprzod, boje sie cos robic ze swoim zyciem bo wiem ze nawet jak mi sie cos uda to bedzie mi smutno ze nie moge sie z nikim tym dzielic:( Do tego te mysli ze osoba ktora pokochalam mnie odrzucila... To strasznie mi skopalo poczucie wlasnej wartosci - choc zawsze mialam niska samoocene.

Jakaś Madam:) jesteś w związku czy samotna ?

Wiecie co? Juz mi przeszlo:DD Smutny pan dal mi do zrozumienia ze sa ludzie bardziej zalosni ode mnie:D Na szczescie ja reprezentuje soba cos wiecej:)) Dziekuje tym ktorzy zechcieli wesprzec rada:)

Smutny pan skupił się na rozbudowanym wstępie do wypowiedzi właściwej i chyba tusz mu się w Firefoxie skończył ;)

Ciekawość ?