Rozmowa ...

O czym rozmawialiście przy wielkanocnym stole? U mnie śniadanie wielkanocne odbyło się przy niemal zupełnym milczeniu. Jestem jedynakiem. Przy stole siedzieli moi rodzice i ja. Dało się słyszeć jakieś bełkoty, ale tak poza tym to nie została uruchomiona konstruktywna wymiana chociaż dwóch zdań. Mama zawołała mnie do stołu. Usiadłem do uroczyście nakrytego stołu. I tak w ciszy zjedliśmy barszczyk i babkę. Trwało to wszystko jakieś 15 min. i przy tym nawet słowa nie pisnąłem. Czy to normalne, żeby nie rozmawiać przy wielkanocnym stole?

barszczyk na śniadanie?

u mnie ktoś coś mówił ale to taki bełkot był, taka pseudo rodzinna wymiana nic nie znaczących zdań

kurwa masz coś z głową pewnie kosmici wycieli ci ośrodek mowy w mózgu o ja pierdole pewnie cię też zgwałcił jeden szarak

:-(

U mnie tez jest jakos tak drętwo. Stary siada do stolu zeby tylko sie nażreć i matka nie ma sily gadac bo cale swieta wszystko robi sama

Moi rodzice w ogóle ze sobą nie rozmawiają. Ojciec jest na emeryturze, a matka pracuje w banku. Rozkład dnia mojego ojca jest następujący: 8:00 pobudka, toaleta, zakupy, śniadanie, 9:00 - 22:00 tv z przerwą na obiad i kolację 22:00 koniec dnia i tak w kółko :-)

Pozostalosci po tamtym systemie, niestety. U moich, telewizor to tez jest przedmiot czci najwyzszej, wymagajacy poswiecenia calej ilosci wolnego czasu...

Rozmowa w ciągu dnia ojca ze mną jest następująca: Ojciec: O której godzinie wychodzisz? Ja: Nie wiem/[podaję godzinę] lub Ojciec; Gdzie idziesz? Ja: do sklepu/na miasto/do pracy itp. to wszystko

z drugiej strony przynajmniej masz spokój bo moi chrzanią jak potłuczeni, mają zdanie na każdy temat ale nic z niego nie wynika bo są prości i g... wiedzą, g... widzieli itd

Rodzice nie nauczyli mnie rozmawiać, dlatego też należę do tych którzy tylko słuchają lub udają, że słuchają. Gdy przebywam w towarzystwie kolegi/koleżanki, udział czasowy tego co ja mówię wynosi max. 1%, natomiast 99% czasu rozmowy poświęcam na słuchaniu lub też - jeżeli mnie to nie interesuje - udaję, że słucham.

Twoj problem wynika wlasnie z tego o czym mowisz, ale dobrze ze masz swiadomosc tego. Powiem Ci szczerze ze u mnie bylo to samo. W domu zawsze milczenie, albo wiecznie niezadowolony z zycia ojciec ktory narzeka tylko na wszystko, na swieta zero kolend bo pan chumorzasty zaraz sie wysmiewal (sam mial kompleksy spiewac). Dobrze jest sie od tego odciac, przebywac z ''towarzyskimi'' ludzmi no i troche poczytac o psychologii. Mi zdecydowanie pomoglo ale wiadomo starych to nie naprawi :/

Olej swieta ze starymi

A moi rodzice sa zajebisci ;p Gadaja glupoty ale przynajmniej idzie sie posmiac;]

tez tak miałam... nauczył mnie rozmowy ktoś, kto naprawdę chciał mnie słuchać tak po prostu - osoba która była ciekawa mnie i która chętnie wyrażała swoje zdanie bez jakiejkolwiek oceny - ani pozytywnej ani negatywnej