Depresja - błędne koło

Sytuacja w której się znajduję to dla mnie błędne koło bez wyjścia - po prostu nie daję już sobie rady i nie widzę żadnej drogi, która by mogła coś w nim zmienić. Pół roku temu straciłam pracę, rozeszłam się z partnerem i byłam zmuszona wrócić do rodzinnego domu, bo po prostu nie miałam jak się utrzymać w obcym mieście. Mam duże doświadczenie zawodowe, więc myślałam, że znajdę jakąś pracę bliżej domu i tu bardzo się pomyliłam :(. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, jak ciężko jest szukać pracy mieszkając w zapadłej dziurze. W mojej okolicy by gdzieś dojeżdżać do pracy (tak do 80km) nic nie ma, w innych dużych miastach (gdzie bym musiała wynająć jakiś pokój) na początek dają tak śmieszne niskie pieniądze, że nigdy bym się za to nie utrzymała. I takie błędne koło :( Siedzę ciągle w domu (bo nie stać mnie by jechać gdzieś do kina czy iść na lody, a zresztą moi znajomi zostali setki kilometrów stąd), nie stać mnie już nawet na jeżdżenia na rozmowy kwalifikacyjne (czasami udawało mi się umówić na wideokonferencje)i tu mam wielki ból, bo wówczas czuję, że nie ma po co wysyłać, jak i tak nie stać mnie na utrzymanie a nawet na pojechanie na rozmowę, a znów jak nie wysyłam cv to przecież nie mam szans znalezienia pracy. Po prostu jestem załamana :( Tym bardziej, że zawsze przysyłałam pieniądze rodzicom by im pomóc, a teraz to oni muszą mnie utrzymywać, a wiem że coraz częściej nie ma pieniędzy na rachunki, nawet na rzeczy pierwszej potrzeby czasami brakuje :( Z tego wszystkiego nawet szukałam zwykłej pracy fizycznej, ale u mnie i tak dla kobiet nic nie ma. Coraz częściej zaczynam płakać, jak jestem sama, bo już nie wiem co mam robić :(

nie dziwie sie, ze jestes zalamana. ale zobaczysz, ze w konu sytuacja sie poprawi. a moze jakis wyjazd za granice na 2 - 3 miesiace? zawsze bys zarobila wieksze pieniadze i byloby na kilka miesiecy zycia.

Też tak myślałam i szukałam ogłoszeń w sieci, ale nie znam nikogo bliżej kto pracuję za granicą, a tak w ciemno to się po prostu boję jechać.

ja bym chciała jechac do UK i też nie znam nikogo,kto mógłby ze mną jechać,sama sie boję

mam tam rodzine,ale oni nie mają zbytnio checi mi pomóc w tym wzgledzie. wujek mi powiedział,ze mogę mieszkac u nich ale pracy mi nie znajdzie,muszę szukać sama jak przyjadę. a ja bym wolała cos pewnego miec

myslałam nawet jechac przez jakąs zgencje pracy ale nie znam zadnej i nigdy nie korzystałam. boję się,żeby ktoś mnie nie oszukał. gdybym tylko miała załatwiona pracę na 100 % to nie wahałabym się nawet 5 minut. też jestem załamana,bo jest nam cięzko z synem,pracuję tylko na opłaty praktycznie. jestem tak zdesperowana,zeby się stąd wyrwać,że w koncu znajdę na to sposób--tylko muszę dobrze pomysleć i nie popełnić zadnego błędu. zeby ktoś na miejscu znalazl mi pracę i zebym mogła pojechac na pewniaka...

Była optymistka skąd jesteś ? Ja szukam kogoś z kim mógłbym polecieć gdzieś do pracy w Niemczech, Norwegii lub UK.Mam 27 lat, chłopak.

a w czym się specjalizujesz i czy znasz język niemiecki lub angielski?

Ja jestem z łódzkiego i z tym wyjazdem tak bajkowo to nie jest, bo nie czuję się na siłach by wyjeżdżać zagranicę, gdy ostatnio niemieckiego używałam w liceum, bo w pracy to korzystałam z rosyjskiego, ale tam raczej nie wyjadę w poszukiwaniu pracy.