Dlaczego ciapaci (muzułmanie) są tak bezsilni?

Szacuje się, że na powierzchni naszej planety żyje 1,476,233,470 muzułmanów: miliard w Azji, 400 milionów w Afryce, czterdzieści cztery miliony w Europie i sześć milionów w obu Amerykach. Co piąty człowiek jest muzułmaninem. Dr Abdus Salam, jedyny muzułmański noblista z Pakistanu (fizyka cząstek elementarnych). Na każdego hinduistę przypada dwóch muzułmanów, na każdego buddystę dwóch i na każdego żyda stu. Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, dlaczego muzułmanie są tak bezsilni? Oto dlaczego: do Organizacji Współpracy Islamskiej (OIC) należy 57 krajów. Łączna liczba uniwersytetów we wszystkich tych krajach to około 500, co daje jeden uniwersytet na trzy miliony muzułmanów. Stany Zjednoczone mają 5758 uniwersytetów (jeden na 57 tys. Amerykanów), a Indie 8407. W 2004 roku, Uniwersytet Shanghai Jiao Tong sporządził ranking uczelni wyższych na świecie i co ciekawe, ani jeden uniwersytet z krajów muzułmańskich nie znalazł się na liście najlepszych 500. Według danych zebranych przez Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP), alfabetyzacja w świecie chrześcijańskim wynosi prawie 90 procent i 15 państw, w których chrześcijanie stanowią większość, posiada wskaźnik alfabetyzacji w wysokości 100 procent. W przeciętnym państwie, w którym muzułmanie stanowią większość, analfabeci stanowią aż około 60 procent. Nie istnieje natomiast państwo z muzułmańską większością, gdzie alfabetyzacja sięgnęłaby 100 procent. Około 98 procent mieszkańców świata chrześcijańskiego posługujących się pismem ukończyło szkołę podstawową. Dla porównania, taką edukację otrzymało mniej niż 50 procent piśmiennych mieszkańców świata muzułmańskiego. Około 40 procent piśmiennych mieszkańców świata chrześcijańskiego i tylko niecałe 2 procent piśmiennych mieszkańców świata muzułmańskiego otrzymało wykształcenie wyższe. Kraje z muzułmańską większością mogą pochwalić się 230 naukowcami na milion mieszkańców. Dla porównania, Stany Zjednoczone posiadają 4 tys. naukowców na milion mieszkańców, a Japonia 5 tys. W całym świecie arabskim całkowita liczba naukowców pracujących w pełnym wymiarze godzin to 35 tys., a na milion Arabów przypada 50 inżynierów (w świecie chrześcijańskim tysiąc inżynierów). Ponadto, świat muzułmański wydaje 0,2 procenta swojego PKB na badania i rozwój, podczas gdy świat chrześcijański wydaje około pięciu procent PKB. Wniosek: światu muzułmańskiemu brakuje możliwości, by tworzyć wiedzę. Prasa codzienna wydawana na tysiąc osób i liczba tytułów książek na milion osób pokazuje stopień rozpowszechnienia wiedzy w społeczeństwie. W Pakistanie codziennie wydaje się 23 gazety na tysiąc Pakistańczyków, a w Singapurze 360. W Wielkiej Brytanii liczba tytułów książek na milion mieszkańców wynosi 2 tys., podczas gdy w Egipcie wynosi 20. Wniosek: stopień rozpowszechnienia wiedzy w świecie muzułmańskim jest niewystarczający. Procent eksportu zaawansowanych technologicznie produktów w stosunku do całkowitego eksportu jest ważnym wskaźnikiem zastosowania wiedzy. W Pakistanie to zaledwie jeden procent. W Arabii Saudyjskiej, Kuwejcie, Maroku i Algierii to 0,3 procenta, natomiast w Singapurze 58 proc. Wniosek: świat muzułmański nie potrafi zastosować wiedzy. A przyszłość należy do społeczeństw opartych na wiedzy. Co ciekawe, łączna wielkość rocznego PKB z 57 krajów należących do OIC to niecałe 2 biliony dolarów. Same Stany wytwarzają towary i usługi o wartości 12 bilionów USD, Chiny 8 bilionów, Japonia 3,8 bilionów, a Niemcy 2,4 bilionów dolarów. Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Kuwejt i Katar, choć posiadają złoża ropy naftowej, produkują łącznie dobra i usługi (głównie ropę) warte 500 miliardów dolarów. Dla porównania, sama Hiszpania wytwarza towary i usługi o łącznej wartości ponad biliona dolarów; katolicka Polska 489 miliardów, a buddyjska Tajlandia 545 mld. Muzułmańskie PKB, jako odsetek światowego PKB, szybko spada. Więc, dlaczego muzułmanie są tak bezsilni? Odpowiedź: Brak wykształcenia! Jedyne, co robimy to całymi dniami wołamy do Allaha, a za nasze liczne niepowodzenia obwiniamy wszystkich dookoła. - Dr Farrukh Saleem jest pakistańskim dziennikarzem i analitykiem politycznym. Jest on obecnie także dyrektorem Centrum Badań i Studiów nad Bezpieczeństwem (Center for Research and Security Studies), grupy ekspertów, która skupia się na politycznym i gospodarczym bezpieczeństwie Pakistanu, a także na zagadnieniach regionalnych i ekologicznych. Z zawodu finansista, inwestował na nowojorskiej giełdzie w latach 1988 i 1994. Saleem od pięciu lat pisze dla „The News International, największego anglojęzycznego dziennika w Pakistanie. Mieszka w Islamabadzie.