akceptacja siebie,pewnosc siebie

czy osoba po 30stce moze jeszcze nabrac pewnosci siebie,zaakceptowac siebie ?

najwyższa pora :D taka akceptacja jest świadoma, a więc dojrzalsza i mądrzejsza :)

mysle ze moze

tak tylko jak to zrobic skoro tyle lat nie akceptowalo sie siebie,kiedy zle przekonania o sobie bardzo sie zakorzenily w umysle?

pracuj nad soba. pracuj nad tym, czego w sobie nie akceptujesz i to zmieniaj, jesli mozesz.

oj bedzie ciezko

mi tez ciezko, ale postanowilam ze przestane siedziec i plakac a wezme sie za siebie. to wymaga wysilku, ale sama swiadomosc ze robisz cos ze soba, dla siebie, jest budujaca. sprobuj :) i nie poddawaj sie, nie trac nigdy celu sprzed oczu

a ktos ci obiecywał, że będzie lekko? ;)

polecam książkę Wayne W. Dyer " Pokochaj siebie" - znalazłam na jakimś forum psychologicznym -kupiłam przez Allegro - niezła, jeżeli już zrobiłaś ten krok, że chcesz popracować nad sobą - pomaga , ale to proces, który trwa bo taką wiarę w siebie trzeba solidnie ugruntować. I zawsze warto, ja zaczęłam nawet później niż Ty i sporo osiągnęłam, ale jeszcze dużo przede mną. Ale da się. Wierzę w Ciebie. Dasz radę :-)

mam lęk, ze sie przed czyms wyglupie,ze powiem cos albo zrobie cos i inni odbiora mnie jako jakas glupia, albo dziwna osobe. mam ciagle ten lęk przed ocena innych.nie moge sie tego pozbyc.to praktycznie doprowadzilo do pewnego rodzaju fobii spolecznej-w pewnych sytuacjach trzesa mi sie rece i wlasciwie cale cialo i serce bije jak szalone.czy mozna sie tego pozbyc?

up

wykonuj te cwiczenia 3 razy dziennie http://www.youtube.com/watch?v=gG_0LXz_fNo&feature=plcp

Napisałam do Ciebie dłuuuuuugi list ale mi wcięło, i już teraz nie mam siły go odtworzyć :-( Teraz tak w skrócie: Pomyśl ile osób dziś mijałaś na ulicy, ile z nich zapamiętałaś, a nawet jeśli zrobili coś głupiego to co się stało? Nawet jesli Ja byłam na zakupach nie pamiętam tych mijanych dziesiątek czy setek ludzi- To dlaczego ktoś miałby się aż tak skupiać na mnie??????????!!!!!!!!!!!! i śledzić każdy mój krok, każdą minę, strój, gafę. Daj sobie prawo do pomyłek, złego nastroju, tzw. luzu, bo ideałów nie ma. Proszę poszukaj dobrych stron z artykułami, warsztatami, czy pomocy specjalisty, to naprawdę da się wypracować.

tak wiem, ze w relacach z obcymi ludzmi tak to wyglada ale ja mam problem w pracy ,wsrod znajomych czyli wsrod ludzi z ktorymi duzo przebywam. dzis np mialam rozmowe z szefem i wiele nerwow mnie to kosztowalo.

Ja mam taki sam problem.. ;(

a komu udalo sie to pokonac?

Ja myślę wybrać się do psychologa/psychiatry ponieważ problem tan niszczy moje życie... ( o ile takie wizyty są bezpłatne, bo z kasą u mnie krucho). Korzystałeś z pomocy psychologa/psychiatry?

Moja historia z szefem, w sumie naprawdę spuer facetem, w tym sensie że jest w porządku dla kadry, wspiera ale ma taki sposób bycia który onieśmiela. Zawsze odzywał sie jakby żartem i to mnie strasznie spinało -kiedyś, teraz odzywam się konkretnie i na temat i jest O.K. Ale ze 12 lat temu pamiętam, jak musiałam mu dać jakieś papiery z pokoju do którego miałam klucz. On stał obok a mnie się tak trzęsła ręka, że nie mogłam trafić kluczem do zamka, w końcu chyba wzięłam w dwie ręce ten klucz i poszło, ale wstydziłam się jak diabli. Po prostu jakbym była jakąś pijaczką taka trzęsawka mnie wzięła - teraz już nie mam takich sytuacji. Inna sprawa z koleżanką sporo starszą, która widząc, że mnie onieśmiela , mówiła coś żeby mnie speszyć. Teraz szukam jej towarzystwa, nawem nie wiem kiedy i jak to sie stało, ale tak jest, bo jej ufam, że nie owija w bawełnę i jeśli jest coś nie tak to wali prosto z mostu a nie knuje. ona mnie już nie peszy, ale to dlatego, że ja sie zmieniłam :-). Czasami jeżdżę z nią do pracy :-) I będę Ci / Wam powtarzać, że da się to wypracować. Mi wystarczyły książki, artykuły i z warsztaty na które pojechalam już po kilku miesiącach pracy nad sobą i które były na ugruntowanie całego procesu i potwierdzeie, że jestem na dobrej drodze. Dziewczyny trzymam kciuki. Nie łamcie się.

ja takie trzesawki mam w wielu sytuacjach.nie panuje nad tym

sloww, uważam podobnie - ja nie zwracam większej uwagi na ludzi, a jeżeli nawet, to na chwile i potem zapominam, pamiętajmy, ze to działa tez w druga stronę, poza tym, jak się komuś coś nie podoba, to niech nie patrzy, cześć, kwita. mam 30 lat - najwyższa pora na to

tak tylko latwo mowic jesli wczesniej tylko sie o sobie zle myslalo.wtedy latwiej dokonac zmiany.u mnie doszly rekacje organzimu typu drzenie rak i calego ciala.tego nie moge sie pozbyc:-( a tak bym chciala

bardzo źle o sobie myślałam, wiem co przechodzisz, nie potrafiłam słowa powiediec do obcej lub niezbyt dobrze znanej osoby bez drżenia głosy i łomotania serca przeszło mi życie jest za krótkie, by sie przejmować głupotami

ale ja mam takie trzesawki nad ktorymi nie panuje i sa one widoczne dla otoczenia.strasznie to ogranicza zycie w kazdej dziedzinie i zawodowej i osobisej. bo jak tu pojsc z kims do kawiarni i napic sie kawy i zjesc ciastko?jak zaprosoc kogos do domu i podac mu kawe?

komu udalo sie wyjsc z takiego bagna?

ja dopiero w tym włąsnie wieku nauczyłam, kochac sobie sama.;

jak tego dokonalas? podaj kilka wskazowek? co prawda u mnie problem jest glebszy bo mam pewne elementy fobii spolecznej (glownie trzesawki w pewnych sytuacjach spolecznych)ale od czegos trzeba zaczac

ja stałam sie pewna siebie jak dostałam sie wśrod takich ludzi co mnie w pełni akceptowali bo np na mojej uczelni trzymałam sie bardzo na uboczu. miałam pare koleżanek i tyle..