Zakochana?

Siema mam do was pytanie takie, czy mam dalej w to brnąć i interweniować? Na początku maja poznałam tak po 22 z zupełnego przypadku chłopaka 5 lat starszego... był najebany...-.- ale mi się spodobał wesoły i pozytywny bardzo. Od tego czasu trochę się zmieniło gdyż 2 tygodnie po tym zerwałam z chłopakiem ( śmieszna miłostka ). I w sumie tak z nudów ponieważ był aktywny na fb to napisałam do niego a on od razu na dzień dobry podał mi swój nr telefonu. Na dzień kolejny napisał do mnie z rana i tak przesmsowaliśmy całe 5 dni prawie od rana do wieczora. Zwierzał mi się z swego życia i trapiących go problemów. Ja ogólnie nic wtedy w nim nie widziałam. I chciał się spotkać ja również ale za 1 razem się nie udało, za 2 to samo, a za 3 się wkurzyłam i powiedziałam, że chce za takie traktowanie jakiegoś wynagrodzenia, no to już się zgodził. To był 5 dzień (naszego pisania) piątek grubo po 21. Siedzę na ławce i czekam, przyjechał na rowerze. Stwierdził że worka mi nie da i tylko z nim mogę to spalić no to ja ok, zgodziłam się. I ogólnie on nie chciał się już ze mną spotkać bo bał się o swoją dziewczynę bardzo. Bał się we mnie zakochać... A powodzenie mam u płci męskiej. Ale on był inny od razu go polubiłam choć za pierwszym umówionym spotkaniem bardzo pilnował granic! Ja nie mogłam wytrzymać i na pożegnanie zbliżyłam się do niego gwałtownie spojrzałam mu centralnie w oczy i pożegnałam się idąc w swoją stronę nie oglądając się. Myślałam że to tylko zwykła zabawa, zauroczenie i tyle. Kontakt dalej się kręcił, w niespodziewanym tempie. Spotykaliśmy się potajemnie najczęściej w nocy po 21 tak do 23, a potem już zupełnie różne były te godziny nocne. Całowaliśmy się, pozwoliłam się dotykać, ale nie chciałam myśleć o uczuciach... nie dopuszczałam do tego. Nie chciałam się ponieść jakieś głupocie a potem cierpieć. Gdyby nie to że rozmawialiśmy długo, zawsze wszystkiego pytał mi się 2 razy. Zawsze mnie wysłuchał, pomagał, pocieszał... Był taki... że kiedy nasza znajomość wyszła trochę na jaw, bo powstały plotki. A on miał dziewczynę od roku nie mógł ryzykować. i spotykaliśmy się o wiele mniej razy. Od tego momentu byłam z dnia na dzień coraz bardziej nieszczęśliwa nawet nie wiedziałam dlaczego, męczyło mnie to od środka, nie umiałam się w nikim zakochać, co chwilę jakieś zawody i rozczarowania. W końcu spotkaliśmy się na początku sierpnia i zdałam si\obie sprawę że nie jest dla mnie byle kim, jeden jego widok i promienieję. Zaczęliśmy rozmawiać nagle rozpłakałam się nie wytrzymałam... Zachował się świetnie wyznaliśmy sobie uczucia, on był zdziwiony gdyż zawsze udawałam silną i obojętną tak jakby mi to zwisało czy on jest tu czy tam, ale wcale tak nie było... Lecz on ma już inne plany... I wiem że też coś do mnie czuję, ale ma dziewczynę. Tęsknię za nim bardzo nie wiem co robić. Każdego dnia płaczę...