boje sie ich zawisci

Chce sobie poukladac zycie, chce zapomniec o bledach, powpychac szkielety do szafy i zamknac ja na klodke. Chce zaczac nowe zycie i odniesc sukces. Ale wokol mam duzo wrogow, ludzi ktorym nic nie zrobilam, ale ktorzy palaja zawiscia. Chca zobaczyc moj upadek. Po co ja sie zadawalam z tymi stracencami? Na przyklad tego T. bylo mi po prostu zal. Nakarmilam go nie raz, opiekowalam sie nim troche. Potem o twierdzil ze mnie "kocha" i chcial mi wsadzic rekew gacie. A fuj! Na swoich wlasnych bledach nauczylam sie cenic siebie i oddawac swoje cialo tylko i wylacznie mezczyznie ktorego kocham. Tego pana T. nie dotknelabym nawet patykiem i przez szmate. Powiedzialam mu lagodne i stanowcze "nie". I on sie wtedy wsciekl. Zwyzywal mnie od klamliwych dziwek. Straszyl moje dziecko. Boje sie. Jak mam sobie z tym wszystkim radzic? Ja chce zyc dobrze, normalnie. Chce byc dobra osoba, pracowac nad soba, stawac sie lepszym czlowiekiem. Ale oni mi nie chca pozwolic. Nie chca mi odpuscic. Boje sie!

Jak zyje nigdy nikomu niczego nie zazdroscilam. Ja po prostu staram sie zyc wlasnym, spokojnym zyciem. Chronic swoich bliskich. Postepowac dobrze. Nie brne w to bagno i nie mam zamiaru ale wokol jest mnostwo zazdrosnikow jakby z obu stron ktorzy mne ciagna w dol. Boje sie.

Boje sie ze to gowno bezie sie za mna ciagnelo do konca zycia. Jak mam sobie z tym poradzic? Pomozcie mi!

Czy wierzycie ze kazdy zasluguje na druga szanse? Bo wiem, ze Bo mi wybaczyl, ale czemu ludzie nie chca? Zwlaszcza ci, ktorych to nie dotyczy i ktorzy tylko chca ciskac kamienie w pierwszego kto sie napatoczy. I napataczam sie ja.

Bog*

Niech ktos ze mna pogada!