Tęsknota za domem

Gdy miałąm 16 lat opuściłam dom rodzinny, i przeprowadziłam się do Anglii,,,,obecnie studiuję w Londynie, i po 5 latach myślałam że już powinnam sie przyzwyczaić, ale mam chyba gorszy dzień i zebrało mi się na płacz i tęsknotę, szczególnie za mamą..wiele razy przekonywała mnie do powrotu ale studiuję na dobrym uniwersytecie , i jakoś w polsce nie widzę żadnych perspektyw tak tylko żeby sobie ponarzekać piszę,,,,

glupia pinda

i waszych "perspektyw" być samemu daleko poza rodziną, dobry pomysł!

Ja też jestem 5 lat poza domem, co prawda mam bliżej niż ty, ale również tęsknię czasem za mamą :o Na 1 roku studiów nawet płakałam z tego powodu Wróć po studiach, może akurat uda się znaleźć dobrą pracę :P ;)

Myślę że dobre studia w Londynie liczą się bardziej niż te w Warszawie, i robię to bo obrałam sobie pewną ścieżkę w wieku 16. lat i konsekwentnie się jej trzymam, ale pieniądze też są ważne, nie oszukujmy się - życie w Polsce to walka o przetrwanie, z której pomimo blickich na miejscu, na starość i tak nic nie mamy...

Może i kasa też jest ważna, ale ja bym za kasą nie wyjechała - poczucie stabilnej psychiki to sprawa pierwszorzędna :P Muszę mieć mamę względnie blisko Lubię swój rodzinny dom i nie dałabym rady. Ty i tak trzymasz się dzielnie

wsiadasz w samolot 2 godziny i jestes z rodzina

musisz sie usamodzielnić, skoro radziłaś sobie mając 16lat to czemu nagle Cie wzielo ? taka kolej rzeczy...wylatują ptaszki z gniazda i nigdy tam nie wracają, zakładają swoje nowe...

Tu już nawet o mnie nie do końca chodzi, ja jestem dzielna i zawsze dam radę, ale serce mi pęka za każdym razem jak na lotnisku żegnam się z płaczącą mamą myślę że gdyby mama znosiłaby to lepiej to nie miałabym z tym problemu,,,studia skończę, a co potem to się zobaczy

Właśnie gadałam z mamą, przez telefon i może dlatego tak mnie wzięło

Uwielbiam obsmyczać brytyjskie, ciapate pauki. Oczywiście głęboko i z połykiem, czyli tak jak należy

podszyw

Jesli już to pałki, a nie jakieś pauki. I nie brytyjskie, ale murzyńskie i jedynie po zmroku.

że zamiast narzekać to zobacz jakie masz szczęście że możesz studiowac zagranicą

Ja nie narzekam, po prostu smutno mi czasem,,,,Uwielbiam Londyn, i ani trochę nie żałuję tej decyzji

Jednak często brakuje mi solidnego, polskiego, nabrzmiałego buzdygana. Ach te wspomnienia

Co za żałosne podszywy...