no i stało się zostałam na utrzymaniu męża...

Drogie 30 stki, stało się, zostałam na utrzymaniu mojego męża. Takie czasy, kiedy myślisz, że troche pociągniesz w firmie do emerytury, nagle ciach i kładą ci wypowiedzenie. Powód zwolnienia był wyolbrzymiony i generalnie nie musieli mi podać powodu przy 2 tyg. wypowiedzeniu - tak powiedziała kadrowa. Szok zupełny, prawie, że zemdlałam stojąc i czytając wypowiedzenie. W mojej głowie napływały mysli "dlaczego? Boże to się nie mogło stać , to tylko sen". Nie to nie sen to twarda rzeczywistość. Co powiem rodzinie, mężowi, dziecku. Pomyślą, że to moja wina. Przepłakałam dwa dni. Z płaczu oczu nie mogłam otworzyć. Mąż wiem, że mnie wspiera, rodzice nadal nic nie wiedzą - od 2 tygodni. Nie wiem co pomyślą. Boje się. Dotąd niezależna, samodzielna teraz zależna kobieta. Teraz rozumiem, te kobiety, które siedzą w domu i nie maja pracy. Rozumiem i znam ich mysli, wątpliwości.

ile masz lat?

Nie myśl, tak, to tylko przejściowy stan. Jest kryzys, więc zwalniają nawet dobrych pracowników jak Ty, teraz nie możesz pozowlić sobie na załamanie, tylko wziąć dupę w troki i szukać kolejnej pracy, bo z pensji męża pewnie bardzo ciężko będzie utrzymać rodzinę, powodzernia

33 lata

a myslalam, ze jestes starsza. piszesz jak bys zyla za czasow komuny, kiedy faktycznie siedzialo sie w jednym zakladzie do emerytury. kobieto czas sie zmienily i nie ma czego sie wstydzic. niestety teraz trzeba byc ciagle elastycznym na rynku pracy, non stop podnosic swoje kwalifikacje, przekwalifikowywac sie. innego wyjscia nie ma. zamiast placzu wez sie w garsc i zacznij szukac pracy.

pomijając wątek ekonomiczny - czy bycie na utrzymaniu męża jest dla ciebie problemem ?

Muszę znaleść w sobie znowu wewnętrzną motywację, aby ruszyc ta moją dupę i poszukac sobie zajęcia. Mam nadzieję, że tym razem na dłużej, bo jak do tej pory nie przepracowałam w firmie dłużej niż 2 lata. Albo mam wyjątkowego pecha albo charakter, który nie każdemu pracodawcy nie pasuje.Sama juz nie wiem. Z wiekiem szanse na znalezienie pracy maleją... Licząc średnio 2 lata u jednego pracodawcy musze ich znaleść około 20 aby dociągnąć do emerytury :)

Pisz dzisiaj CV i jutro od rana roznoś, wieczorami wysyłaj elektronicznie. Szukaj ogłoszeń, dzwoń... Może jakbyś te dwa dni poświęciła na szukanie pracy to byś już ją miała, kto wie :) Zaczynaj już teraz , bierz się w garść !

musisz wziąć się w garść i zacząć się rozglądać za nową pracą, to nie koniec świata, domyślam się że nie jest lekko, ale jest mnóstwo ludzi tracących/szukających pracy. Poza tym masz doświadczenie, to zwiększa szanse na zatrudnienie. Powiedz rodzinie, myślę że raczej będą cię wspierać a nie krytykować.

Masz duże doświadczenie, więc na pewno się uda. Powodzenia:)

taka jest mentalność w mojej rodzinie. Ojciec pracował całe życie w jednym zakładzie pracy, matka również może w trzech, mąż zapewne do emerytury też będzie na służbie. Nie pracując i bedąc na utrzymaniu męża czuję sie jak darmozjad - pomijając aspekt ekonomiczny. Dziwne to moje myślenie. Dałyście mi do myślenia w sumie...

Dzięki dziewczyny za wsparcie tego mi brakowało :)

stara baba a nawet ortografii nie zna, niedziwne, ze cie wywalili, najpierw znajdź slownik ortograficzny a potem szukaj pracy