Pobawmy się w psychologów

Skąd ta niepewność siebie, skąd te lęki, skąd wiemy, że kłamiesz, a czemu placebo działa? Czyli to co w głowie nieodkryte!

no to zaczynamy, niepewnosc siebie i leki to prawie zawsze maja zrodlo w dziecinstwie i to sie wlecze cale zycie bo zostalo zapisane b. wczesnie mysle ze placebo dziala bo czlowiek ma poczucie komfortu ze zostanie wyleczony i psychiczna blokada puszcza

No podłoże w dzieciństwie odgrywa bardzo ważną rolę, a szkoda, bo jesteśmy tacy jacy jesteśmy, nie mając żadnego wpływu. Myślicie, że schematy działają, że własne dzieci wychowamy tak samo? Ja dążę wiecznie do ideału, walczę z tym, ale mam przez to same problemu. Wymagająca mama wpoiła to we mnie. Ciągle jestem spięta. Co do placebo to da się oszukać psychikę! W czym jeszcze?

głupie pytania

mam lepsze jak juz chcecie bawić sie w psychologów. Dlaczego małżeństwo (ona 40 lat on 55 lat) zaprzyjaźniło się z małżeństwem 25 latków?

dziecinstwo jest kluczowe. Taki mam zdanie. Ja miałam cięzko w dziecinstwie i dlatego jestem taka popaprana.

Zeby poczuc się młodo.

Dokładanie, żeby poczuć się młodo. Jaki 50 latek da Ci to co 25. Oni czują nutkę młodości, a drudzy czerpią korzyści z doświadczeń?

spoko loko - masz świadomość czemu jesteś taka jaka jesteś, to już coś ;) ja jestem po terapii więc też mi łatwiej :)

A jakiej, jesli oczywiście chcesz napisać? ja tez jestem w trakcie terapii. Boże, mam nadzieję, że dzięki niej zmienię siebie i swoje życie...

po 3 miesięcznej terapii grupowej. 6 godzin dziennie. raz w tygodniu indywidualna rozmowa z psychologiem. nie wiem czego dotyczy Twoje leczenie, ja miałam napady lęku i paniki i nerwice. Stwierdzono zaburzenia osobowości, co oczywiście wcześniej sama zdiagnozowałam :p będzie lepiej !!! napisz coś więcej

Ja tez miałam ataki paniki, lęk towarzyszy mi prawie cały czas. Jestem na terapii DDA. Ty miałaś intensywna terapię:) Ja mam ok. 2-3 h zajęcia grupowe i godzinę indywidualnie - raz w tygodniu.

czego dotyczą Twoje lęki? czego się boisz?

boje sie lekow, ciagle je mam. ciagle mnie przesladuja, nie lubie ludzi, boje sie ich. dziekuje mamo, tato

Dobra, jak zabawa to zabawa:D Boję się niektórych ludzi, zwłaszcza tych pewnych siebie, mających jakąś "władzę, boję się iść do pracy ze względu na ludzi furiatów, boję się konfliktów , krzyku i tego, że ktoś w moim otoczeniu może być zły, krytyki. jestem mega wrażliwa i wszystkio biorę do siebie.

OooO to tak jakbyś opisała mnie, ja do tego cholernie boję się, że ktoś mnie zrani i oszuka, nie czuję się pewnie nawet przy swoim facecie. We wszystkim szukam drugiego dna. Jaka była Twoja mama ? Tata? Nie chodzi o obsmarowanie ich, ale skąd wzięła się Twoja osobowość ;)

Ojciec zmarł, gdy byłam mała i go nie pamietam. Mama została sama w wieku 23 lat z dwojgiem dzieci. W moim domu pił mój krewny. Mama nie umiała sobie poradzić zpewnymi emocjami, ale była dobrą mamą i jest nadal. Przez to co działo się w moim domu, przez awantury, przemoc itd. jestem jaka jestem.

Może przez to, że nie miałaś ojca-wzorca, do tego krewny, masz zaburzone poczucie bezpieczeństwa? Jak dogadujesz się z mężczyznami?

Uciekam już:) A z meżczyznami w miarę, nie boję się ich, mam kogoś. Ale w zwiazku nie idzie mi za dobrze... Nie umiem się otworzyć itd., nie umiem rozmawiać o problemach. Pozdrawiam Cię:)

Nie możemy sięzabawić w proktologów? ;)

a co jelitka źle funkcjonują?

Czasem mija, czasem mnie dopada. Wczesniej przez kilka lat nie wychodziłam z domu. Nie wiem skad to sie wzieło:o Pamietam tylko, że nie byłam lubiana przez tatę, praktycznie ze mna nie rozmawiali byłam niesmiał i ..nadal jestem:o

a próbowałaś się leczyć? a dalej odnosisz wrażenie, że jesteś nielubiana?

Tak z marnym skutkiem. Pomogł mi ktos bliski, ale tej osoby już nie ma. Nawróciło i zaczęłam sie ratować sama małymi kroczkami, ale bez leku nie wyjde i nawet dzis mam opory:o. Tata zmarł jak miałam 17 lat, Mama 15 lat później, a o tym co przeżywałam nikt nie uwierzył i wiem, że pukali się wymownie w czoło, albo ironicznie usmiechali, ponieważ uznali, że mam coś z głową, bo jak to można czuć lęk przed wyjściem itp. Póżniej przestałam się przyznawać co czuję , szukałam róznych wymówek, bo ktoś kto czegos takiego nie doświadczył niestety nigdy nie zrozumie.

też miałam taki okres, że bałam się wsiąść do autobusu, a najgorsze było to jak w małym pomieszczeniu siedziało dużo ludzi. nie wiem czemu przeszło, może dlatego, że zaszłam w ciąże i problemy moje zeszły na drugi plan ! ludzie są głupi, nie rozumieją więc nimi się nie przejmuj. a masz kogoś kto Cię wspiera?

Nie nie mam. Mąz niby rozumie, ale raczej udaje, że rozumie. Zreszta z nim też przeszłam gehenne, robił awantury ja z kolei byłam cichutka na dodatek zastraszona, ale odbiło mi się to na zdrowiu (serce). Bardzo jestem ciekawa jakie podłoże i co było przyczyną mojej choroby. Normalnie funkcjonowałam i raz upadłam z drgawkami straciłam przytomność, nikt z bliskich mi nie powiedział co sie ze mna działo, jedynie, ze zemdlałam. własnie od tego się zaczęło i co dziwne nic sobie z tego nie robiłam, że zemdlałam, a jednak zaczęły sie objawy lęku związanego z objawiami, a jakich to wiesz , bo sama przez to przechodziłaś. Mimo to nie poddaje się :)

Poczatkowo podejrzewano u mnie epilepsję, robili wszystkie badania w tym kierunku faszerowali lekami, po których jeszcze gorzej sie czułam i wyrzuciłam to w chol...e.

bo tak naprawdę nie zrozumie Cię nikt, kto nie przechodził przez to. Dla ludzi to głupota, wręcz nieporozumienie jak można bać się ludzi. Wszystko zaciągnięte jest z dzieciństwa. Też miałam te drgawki, cała się telepotałam, ale nie mdlałam, byłam ciągle świadoma tego co się ze mną dzieje i to był chyba jeszcze większy koszmar. ! Ja w czasie lęku tłumacze sobie, że jestem przecież zdrowa, wszystkie badania mam ok, że to tylko i wyłącznie działa moja psychika, że ona nie może ze mną wygrać i brać władzy nade mną i albo działa albo nie...

Te powyższe posty z agorafobią to moje. Ja też nigdy nie zemdlałam, a to przytafiło mi się jeden jedyny raz. a z ta psychiką "ze nic mi sie ne stanie" to dokładnie rok temu pojechałam z koleżanką na biopsję tarczycy i mimo , że podwiozła mnie pod sam szpital ja po kilku krokach poczułam, że "coś" sie dzieje, nogi jak z waty, szum w uszach , zawroty, bicie serca, pocenie i drętwienie rąk normalnie szok. Wmawiałam sobie , że nic mi sie nie może stać, bo jestem w szpitalu, sa lekarze i pomoc na miejscu mimo to usiadłam i koleżanka musiała wszystko załatwiać. Na 1-sze pietro windą, ale nadal to samo. Nie ,nie bałam sie badania, bo to akurat wiem jak wyglada, ale opuściło mnie dopiero w samochodzie w drodze powrotnej. Przed szpitalami też nie mam lęków, bardzo często w nich bywałam nawet w odwiedzinach rodziny znajomych, tak , że trudno przewidzieć kiedy i gdzie to cholerstwo dopadnie.

Wiem co czujesz Kochana ! Moja koleżanka miała zaburzone poczucie bezpieczeństwa, bo nie miała taty. Jak ją facet opuścił to dostała ataki ! Ja miałam bardzo wymagającą mamę, która w kółko powtarzała, że nic mi się w życiu nie uda, a ja spełniałam jej ambicje i chciałam udowodnić, że jednak będę idealna. Nie potrafiłam odciąć pępowiny (chyba nadal tak zostało) przez to byłam niepewna siebie i ciągle czegoś wymagałam od siebie, nie potrafiąc pozwolić sobie na przeciętność. Dlatego bałam się popełnić błąd, ciągle miałam w sobie poczucie winy i wszystko co się źle zadziało uważałam, że to przeze mnie i gdzieś te obawy, lęki, strach się zagnieździł. Inna moja koleżanka była całe życie sama, miała tylko syna z ADHD i ciągle się bała, że coś mu się stanie - po prostu znowu bała się samotności. Kolejna przez męża, a inna przez, że w dzieciństwie była gwałcona przez ojca, a potem ojczyma. Znam przypadki, bo chodziłam na terapie. Pisze Ci to, dlatego żebyś głębiej zajrzała w siebie i może Ty znajdziesz jakąś przyczynę. Mówiłaś, że odnosiłaś wrażenie, że tata Cie nie lubił, nikt z Tobą nie rozmawiał. Może na tym się oprzyj, albo od tego zacznij!