Trudna sytuacja

Nie potrafię się dogadać z mamą. Każda rozmowa kończy się awanturą, krzykiem, szarpaniem za włosy, trzaskaniem drzwiami i innymi nieprzyjemnymi rzeczami. Ciągle słyszę tylko jaka jestem beznadziejna, że mam wredny charakter, że jestem wstrętną osobą i gorszej nie widziała, kurwą, suką, że nic w życiu nie osiągnę, że na nic nie zasługuję, że ją ranię, że opowiadam wszystkim dookoła o niej robiąc z niej potwora, że jakbym mogła to bym ją zabiła, że nie umiem rozmawiać, że o niczym jej nie mówię, że ona nie rozumie czemu jej nienawidzę, że sram we własne gniazdo, że jestem żałosna, że jestem zerem... i setki innych strasznych rzeczy. Ma do mnie żal jak jadę do chłopaka, że nie posiedzę ze starą matką, że jej nie pomogę w domu, że mam ją gdzieś, że nic nie zrobię, że mogła by umrzeć, a ja nawet nie zauważę, że robię jej na złość, że chcę ją wykończyć, że krzywdzę, że cierpi przeze mnie i życzy mi tego samego, że sama się przekonam i życie kopnie mnie w dupę, a ona się będzie cieszyć. Mówi, że powinnam się wyprowadzić, żeby było mi lepiej, ma pretensje o to, że wolę spędzać czas ze swoim facetem niż z nią napić się kawy i obejrzeć serial, że dla niego się zatraciłam, że przeze mnie on ją nienawidzi, że przeze mnie wszyscy ją nienawidzą. Wiecznie mnie krytykuje i wyśmiewa. Wyzywa mojego chłopka od skurwysynów, a jak się zdenerwuję i wykrzyczę, że się mili to żąda przeprosin. Mówi, że jestem żałosna, bo robię wszystko dla niego, tak jak on chce i wyśmiewa mnie, że dążę do tego, żeby zostać kurą domową. Twierdzi, że on mnie nie kocha, wykorzystuje do seksu, a ja jestem naiwną suczą. Powiedziała też, że gdyby ze mną zerwał to ona by się cieszyła, bo dobrze by zrobił i już dawno powinien. Chce żebym przyznała jej rację, że jestem głupia i wkurza się kiedy mówię, że to nie prawda. W ogóle to wszystko to jakieś brednie, bezpodstawne i biorą się nie wiadomo skąd i nie wiadomo po co. Mam chłopaka od pół roku, kochamy się, jestem z nim szczęśliwa, mam ogromne wsparcie od niego i to jest dla mnie najważniejsze. Jednak czasem przychodzi taki moment kiedy jestem całkiem załamana, bo jak się tym całym gadaniem nie przejmować? Mój chłopak próbuje mnie namówić, żebym się wprowadziła do niego (wynajmuje mieszkanie z siostrą), ale ja się boję, że jak razem zamieszkamy to się między nami zacznie psuć, a to za duże ryzyko jak dla mnie. Narazie szukam pracy, żeby móc się wyprowadzić z domu, póki czegoś nie znajdę to jestem skazana na "rozmowy" z mamą. Chciałaby z kimś porozmawiać, z kimś kto ma podobną sytuację, bo ja odnoszę wrażenie, że wszędzie jest dobrze tylko nie u mnie... Z kim bym nie rozmawiała wśród znajomych to wszędzie są dobre relacje z rodzicami albo chociaż znośne, nikt nie narzeka, każdy się cieszy jak jedzie do domu, że święta, że z rodziną, a ja... A ja się cieszę, że będę mogła spędzić ten czas po części z moim facetem i jego rodzinką.

Chciałabym się dogadać z mamą. Chciałabym żeby coś się zmieniło, było lepiej, ale nie wiem jak mogę naprawić te relacje. A jest mi szczególnie źle ze względu na zbliżające się święta. Jak to będzie wyglądało...

Muchomorku -nie mam dzis natchnienia na tak trudne tematy .Ale nie moge przejsc obojetnie nad twym problemem .Szczerze wspolczuje Ci , sciskam Cie dzis , cieplutkie mysli Ci wysylam . Jutro jesli bedziesz kolo 10ej chetnie sie zastanowie nad tym z Toba. Milej nocki Muchomorku

biedna Ty:( masz toksyczną matkę i musisz to zrozumieć, pocelam wizyte u psychologa żeby wytłumaczył Ci że nie Ty jestes temu winna... Moja mama też jest trudna ale bez porównania...