Czy to normalne

ze widze wszystko w czarnych barwach, ze martwie sie wiecej i zloszcze niz usmiecham, ze placze, ze nie widze w zyciu barw, ze niewiele mi sie chce

czuje sie jak idiotka, nic mi sie nie chce, wszystko mnie denerwuje, najchetniej skonczylabym z soba, nie widze wogole sensu dalej zyc

Tak to jest normalne, wielu ludzi ma tak jak ty.. Poza tym zima sprzyja jeszcze bardziej

Jesteś samotna (tak mi się wydaje) i nieszczęśliwa z tego powodu. Mam rację?

walicie drzwiami, rzucacie krzelsami?

nie jestem samotna, wkurwil mnie facet do tego stopnia ze sie poryczalam i musialam wyzyc... to juz nie pierwszy raz

Wiesz nie wypowiem sie za wszystkich, ale czasami dopada mnie taka złość że mam ochotę tak się wyładować. Ale chwila ciszy spokoju, nigdy nie jest tak źle, żeby sie załamywać.

http://www.tojakobieta.pl/miedzy-nami-kobietami/jestem-beznadziejna-i-do-niczego.html

nie,nie jest sprawil mi dzisiaj tyle przykrosci ile z reszta ciagle sprawia zajade go kiedys za to odechce mu sie wszystkiego czy to normalne ze nie mozna zadac prostego pytania...

az mi bol wlazl w plecy z tych nerwow... ale ja lubie siebie inni tez mnie raczej lubia, bynajmniej tak mi sie zdaje nie jestem moze superekstrawertyczka ale nikomu nie zawadzam, czasem stawiam innych przed soba i najwieksze gaduly z zamknieta twarza potrafie godzinami wysluchac, potem wracam do domu z glowa 4/4... ale dzisiaj nienawidze zycia

juz mi lepiej... wytlumaczcie mi dlaczego facet ma taka przyjemnosc z tego ze robi na zlosc swojej zonie

nie mozna prostego pytania zadac ... mam nadzieje ze dostal swoja satysfakcje jak mnie zobaczyl w takim stanie

co byscie z takim typem zrobily? pracuje, stara sie,zajmuje dziecmi,wszystko ok ale mnie ma za nic jak powiedzial wszystko mi zostawil ale tak naprawde to dal do zrozumienia ze wszystko ma w dupie nie czuje zadnego wsparcia z jego strony,zero

jak worek treningowy wogole sie nie liczy z mojimi uczuciami nie bije nie wyzywa ale sporo daje odczuc zdarza sie ze jest dobry na chwile, jakos przeblysk go nachodzi nagle a ja ...coz chyba dorobilam sie depresji... trudno wogole opisac ten stan niebytu,obojetnosci? wiecznie nerwowa wiecznie usmiecham sie juz nie dlatego ze mam z czego ale dlatego bo sie boje zeby nie wpasc glebiej moja mama chorowala na powazna depresje ponad 20lat boje sie podswiadomie ze spotka mnie to samo i ta wieczna walka o kase o jedzenie

a moze powinnam udawac tepa idiotke? usmiechac sie ochoczo cieszyc z kazdej pierdolki..... udawac SZCZESLIWA udawac tylko a moze nie widzimy tego co mamy?

wiem, nie chcecie ze mna gadac,macie mnie dosyc... pewnie mam cos odpychajacego w sobie i to jest przyczyna