niemy krzyk

nocą krzyczy w siebie zdławione echo obija się o zgliszcza otwiera szeroko powieki powstrzymując szloch ledwie widocznym drżeniem nozdrzy czasem uśmiecha się... wdzięcznie i tak realnie a on żyje w spokojnej nieświadomości przemijając zgodnie z ruchem własnego zegara

Anonima

piękne:)

odliczajmy osobno w jedno razem jeszcze tylko kilka głębokich oddechów dzieli nas od drzwi zza których nie ma powrotów i powierza i przyszłości zaniewidzimy na moment bez światła nadziei a potem każde z osobna przejrzy na nowo

za oknem wiatr natrętnie jęczy to imię przeklęte i kochane wślizguje szepty pod drzwiami jak puste koperty to lepiej pogasłym oczom

.

dla ciebie te papierowe kwiaty z serwetek restauracji w których nie piliśmy nawet łez statki z ostatków sił i ćmy głucho brnące w zapomnienie czasem życie bywa tylko czarno-białe

mówisz że ślady na śniegu zlodowaciały dziwnie jakby to znaczyło, że mam zimne serce a ja po prostu tak długo tam stałam skrobiąc na szronu karcie czas niedokonany we mnie cicho toczący się po drugiej szyby stronie

nie będę już słodka ani gorzka nie będę Julią pod balkonem nie będę motylem ani jego nocną siostrą nie będę przejaskrawioną jawą ani niewyraźnym snem jeszcze tylko przez ułamek smutnej pory będę cieniem twego cienia

świta zgęstniałe wami powietrze osnuło zaułki gniazda altannik wygina szyje w geście dumy waszym sennym pisklęciem opadam efemeryczną gazą mgły na gniazdo dumę i kontur domostwa

przez uchylone okno wiatr zimowy przemyca ćwierkot wróbli słońce rzuca na ścianę rozwlekłe szablony firanki w kwiaty -- pajęczyna rozmaitości płomień lawendowej świecy podmuchem tlenu tańczy jakby pewniej weselej ­ kobiecie ość czasu utkwiła w gardle już jej nie ma a jeszcze jest

zdmuchnęła lawendową świecę smużka dymu kręta jak tylko kręte mogą być ścieżki dwojga ludzi nieprzeznaczonych sobie unosi się w czasie aż wreszcie zmienia w niepamięć ­ czy kiedyś byli już razem zanim ich nie było? czy w niebycie ktoś pozwoli im wreszcie być?

pod powiekami gęsta noc złudzeń utkana na krosnach prostych dni my, szemrze dziś wybrzmiałym klangorem pary żurawich maruderów ­ wy Wy WY wciąż tak niedoścignieni gwiazdy na pagonach doli

czasem po prostu milknę w metodyce ciałościsku i gardła nabytego z zimnym wiatrem wszechobecnej głuszy z grymasu powagi na świetlistej księżyca twarzy projektuje preteksty...

to nie poezja, ale grafomania!!! w życiu większych pierdół nie czytałam