Pytanie do Pań 40+

Czy faceci młodsi o 20 lat są dla Was ciekawi? Nie chodzi mi o chłoptasi z językiem na wierzchu pod remizą, tylko poznanych w pracy, na codzień. Czy rozmowy, smsowanie i ogolnie przebywanie z facetami o tyle różniących się wiekiem, jest dla Was ciekawe, fajne? Dzięki i pozdrawiam ;)

jak se w huja nie lecą i nie kombinuja jak Qń pod Górę to kwestia otwarta

tzn. chodzi o kontakty czysto koleżeńskie, z jednym facetem, nie o pracę w stadzie 20latków, źle to ujęłam :D Czy po prostu takie koleżeństwo z młodym facetem może być fajne, jeśli on jest zadbany, możecie z nim pogadać na różne tematy, pośmiać się.

upp

""Czy po prostu takie koleżeństwo z młodym facetem może być fajne, jeśli on jest zadbany, możecie z nim pogadać na różne tematy, pośmiać się."" czy żeby z kimś się pośmiać czy pogadać, to musi być zadbany???

Dla mnie to zadna roznica ile ma lat jesli nam sie fajnie gada.....

nie, ale jak każdy chyba wolała bym, żeby osoba z którą spędzam czas była zadbana, pozytywna i szczęśliwa, wysyłała pozytywne emocje, bo rozmowa z kimś kto tylko dołuje itp. raczej do fajnych nie należy, też trochę źle użyłam tego słowa w owym zdaniu ;)

i ogólnie, wolały byście mieć takiego "kumpla" lat 20 czy równolatka? Czy to, że facet jest o tyle młodszy jakoś by Was krępowało?

bzyknij go i ciesz się tą chwilą - z każdym dniem jesteś coraz starsza

Czasem 20latek jest bardziej dojrzaly niz 40latek i mozna lepiej sie dogadac....to juz zalezy od czlowieka wiek niekoniecznie ma tu znaczenie......chociaz....20 lat to duza roznica. Na pogaduchy ta roznica mi nie przeszkadza ale na cos wiecej..czyli milosc, przyjazn, romans -tak

Dziękuje za odpowiedzi, może jeszcze jakaś Pani się wypowie?? :)

nic z tych rzeczy o których piszesz, żadne sms-y, częste spotkania, codzienne pitolenie o Szopenie nie wchodzą w grę. Byliśmy [mąż zmarł] przez kilka lat zaprzyjaźnieni z kolegą naszej starszej córki[wówczas jeszcze kawaler]. Mieliśmy wspólne zainteresowania, pomagaliśmy mu w zakładaniu własnego biznesu, służyliśmy radą, doświadczeniem, pomagaliśmy w szukaniu sponsorów. Nawiązała się przyjaźń. Moje córki już od kilkunastu lat mieszkają za granicą, on ze swoją rodziną - matką, żoną, 3 dzieci [które traktuję jak wnuki]mnie wspierają. Zawsze na niego i jego rodzinę mogę liczyć, ale ja również nadal w miarę moich możliwości staram się im pomagać. Nie wisimy na telefonach, nie zaglądamy sobie do garów, nie spotykamy się zbyt często, ale wiemy, że możemy na siebie liczyć. Po prostu jesteśmy....

uppp

Dodam jeszcze, że moje wnuki - mam i 4 i jego dzieci są w podobnym wieku i również chętnie ze sobą przebywają. A między nami nigdy żadnego romansu również nie było, on traktował nas bardziej jak rodziców, a my jego jak syna. Jego żona to moja 3 córka. A 50 lat skończę za kilka dni:D