jest- ale go nie ma

Jestem z nim od 6miesięcy. Mam wrażenie, że przestaję być szczęśliwa. Z człowieka pełnego życia stał się zdziadziałym staruchem. Mamy po 20 lat z hakiem, a on wiecznie nie ma na nic ochoty. Do każdego wyjścia muszę go przymuszać nie wspomnę, że każde wyjście muszę planować ja. Jeszcze się nie zdarzyło, żebyśmy powiedział "zapraszam Cię na kolację czy bądź gotowa na 18 bo dzisiaj wychodzimy". Kiedy go proszę, żebyśmy poszli chociaż na zakupy słyszę, że przecież mogę iść sama bo on jakby czegoś chciał to by wstał i to robił nie patrząc na mnie. Wychodząc z tego założenia, to po co w ogóle mi partner skoro teoretycznie wszystko mogę robić sama. Kurcze czy ja na prawdę dużo wymagam? pracuje w trybie 2-2 czyli dwa dni pracy dwa dni wolne. Chodzi od pracy na 13h wiec nie ma go całymi dniami jak wróci to jeden dzień musi sobie odespać..( wiadomo). Żeby wyjść do klubu muszę uprzedzać go tydzień wcześniej a i tak jest stękanie. Przy każdej kłótni jest wypominanie, że ja nie pracuje to mogę się dostosować, albo że nigdzie nie wychodzimy. Cholera jak ja na każdą propozycje wyjścia widzę kręcenie nosem, albo słyszę jak chcesz to pójdziemy... Błagam powiedzcie jak ja mam do niego dotrzeć!!!! Czasami wole jak jest w pracy bo nie drażni mnie byciem obok i olewaniem. Jak jest w domu to cały dzień leży w łóżku, stęka jak każę mu wstać i prześcielić łózko. Gra na komputerze i jego odpowiedź, że nic mu się nie chce. Kocham go, ale wykańcza mnie taka monotonia życia nie chce z tego powodu niszczyć tego co jest między nami, ale już nawet nie mam ochoty na romantyczne walentynki, kolacje czy sex.... jak ja mam do niego dotrzeć?

Gość pracuje po 13 godzin a ty siedząca w domu marudzisz, żeby łaził po jakiś nudnych klubach. Idź też do normalnej pracy to ci się też odechce pseudorozrywek.