jak radzicie sobie z samotnością?

jakieś pomysły?

Spotykać się ze znajomymi ,rozwijać swoje zainteresowania ,myśleć pozytywnie (a nie o samotności) , poznawać nowych ludzi i być otwartym na nowe doświadczenia ,nie marudzić ,uśmiechać się często , zapisać się na jakiś kurs/do szkoły ......-;)

slucham muzyki

łatwo się to mówi, pisze...:P

Ja sobie nie radze...ale u mnie to przejściowe,po prostu jestem na wyjeżdzie

długi czas radziłam, właśnie tak jak Racjonalistka radzi, ale jeśli samotność trwa długo to takie sposoby przestają wystarczać.

Myśleć pozytywnie to najważniejsze -;)

A ja lubię samotność, i mi ona nie przeszkadza

ale ile można myśleć pozytywnie?! bez sensu bo i tak się nic nie zmieni

"bez sensu bi i tak się nic nie zmieni" ....jeżeli tak będziesz myśleć to na pewno nie

podchodzę do tego realnie...baardzo realnie, więc jak? jeszcze jakieś sposoby oprócz muzyki?

czytanie ksiazek, wielu ksiazek, ogladanie tv, posiadanie psa i mowienie do niego, podroze ze znajomymi

ja też po latach samotności polubiłam ją, bo naprawdę wiele ludzi mnie wkurwia, dołuje i najlepiej lubię być sama ze sobą. Najtrudniej jest zaakceptować to, że nikomu się nie podobam, nikt oprócz rodziców nie pomógł by mi w potrzebie, to jest najtrudniejsze w pogodzeniu sie z samotnością, a tak to jakoś leci.

czyli mówisz, ze da się do tego przyzwyczaić? ale poważnie?

poważnie się da. Bo samotność (wieloletnia, wieczna) zmienia psychikę, charakter, usposobienie, jakby tego nie nazwać.

Najważniejsze to uświadomić sobie, że skoro tak los chce, że mimo wielu prób i okazji do poznania kogoś i tak kończy się fiaskiem, to widocznie nie podołamy w związku małżeńskim, czy tam innym, nie damy rady być matką, ojcem, partnerem.

Ja sobie nie radzę, co tu dużo gadać. ;) Mogę fajnie spędzić dzień, robić różne przyjemne i konstruktywne rzeczy, ale i tak płaczę po nocach, że jestem samotna.

no ja już nie płaczę z tego powodu po nocach. To znaczy, że się pogodziłam z losem. Nie ma co walczyć z wiatrakami.

wychodzę do ludzi.

l

Mówią,że do wszystkiego idzie się przyzwyczaić. Wiem coś o tym ,człowiek staje się taki obojętny na wszystko

Przestaje patrzeć na mijające lata,wszystko toczy się własnym rytmem

Już nie ma tej energii w człowieku do zakochania,uczucia są jakby uśpione,już chyba się nie narodzą na nowo

nie ma co patrzeć na mijające lata i wspominać porażki, nic dobrego to nie przyniesie. Zobojętnienie to właściwe słowo. Tak właśnie się dzieje. Ale lepsze zobojętnienie niż frustracja niepowodzeniami.

chciałabym się tak 'zobojętnić'...hmm chemicznie to zabrzmiało :D

po 30 - bredzisz i wcale sie nie pogodziłas bo gorycz czuć w każdym zdaniu - po pierwsze co to za brednie o nieporadzeniu sobie w związku, nie podołaniu byciem matką etc. z dupy wyciągnełas to chyba - full osób jest po rozwodzie i mają problemy z dziećmi więc to nie tak że los chce żebyś była sama bo nie podołasz - nie wszystko stracone, po 30 można spokojnie życie sobie ułożyć jeżeli sie tego chce

Ty tak to odbierasz, to co piszę bo może masz inne doświadczenia życiowe , ale moje doświadczenia życiowe doprowadziły mnie do takich wniosków. Czuć z nich gorycz? Nie sądzę.

aha czyli jestem juz pogrzebana zywcem. charakter pewnie mam dziwny i jak ktos popatrzy z boku to od razu wie, ze jestem 'ta samotna'. Ale z nikim mi nie wyszlo i zapewne powrot do 'normalnej' psychiki juz mam zablokowany ;] milo sobie uswiadomic takie rzeczy na noc :D

dołektotalny,tobie już nic nie pomoże ,nic Cie już w życiu nie czeka,jedynie praca i ta z kosą:D