Małżeństwo cichych alkoholików

Mamy po 40 parę lat, jesteśmy w miarę dobrze sytuowani; ja nauczycielka on inżynier. Kochamy się, mąż dba o rodzinę, mamy trójkę dzieci i niszczymy swoje życie. Już nawet nie pamiętam kiedy się to zaczęło. Pijemy prawie codziennie. Coraz trudniej jest nam kryć się przed dziećmi, zresztą i tak wiedzą, przecież dorastają. Teraz, gdy to piszę butelka jest otwarta. Jutro w pracy, będę sobie obiecywała, że wieczorem będę trzeźwa. Sama w to nie wierzę. Czy tak musi być?

Nie musi tak być. Marsz na terapię!!

To chyba niemożliwe. Nie mam(y), w sobie na tyle odwagi, a poza tym balibyśmy się być rozpoznani. Jesteśmy osobami publicznymi, nasze miasto to nie metropolia.

Czyli, że jeszcze nie nadszedł Wasz czas. Jak picie będzie Wam naprawdę przeszkadzało to nie będziecie patrzeć na to czy Was ktoś rozpozna, czy też nie. I zdziwicie się jakich ludzi poznacie na spotkaniach AA i z jakich sfer.

Nie nie nie ma mowy o AA chcialabym przestac pić i juz a zresztą co mit am szkoda mi dzieci czemu tak jest mam powiedziecc meżowi choć zapiszmy się do aA. głupio troche by było

upajasz sie czy tylko troche?

Jak ty w ogole funkcjonujesz w pracy? Nie masz kaca? Ja bym nie wyrobila, np. wypije ze dwie lampki wina i już jestem zamulona a na drugi dzien suszy i głowa boli.

Ja się codziennie pije to kaca się już nie ma i funkcjonuje normalnie, autorko, ja też z mężem codziennie piję, nie upijamy się, ale pijemy,zawsze wieczorem, i też już mam tego dość, ale chyba silna wolna jest za słaba, i codziennie rano sobie mówię "od dzisiaj dość", a przychodzi wieczór i jest to samo

Też bym pił codziennie ale po dwóch dniach picia dostaję takiej sraki że cały dzień muszę siedzieć na kiblu i nawet nie ma wtedy szans by wyjść z domu po flaszkę i się przy tym nie zesrać