desperacja

Mam bardzo silną depresję, leczoną ale z nawrotami tak silnymi że ledwo jestem w stanie doprowadzić się do jako takiego stanu. Oszukuję całe swoje otoczenie, wszystkich dooKOła. Stałam się patologiczną kłamczuchą lecz mam z tego powodu okropne wyrzuty bo kłamię nie dlatego, że chcę a dlatego że muszę. Głupio to zabrzmi ale tego otoczenie ode mnie wymaga. Żyję w totalnej hipokryzji. Boję się otoczenia. Nie znoszę ludzi. Nie mam wsparcia. Nie mam myśli samobójczych ale łapię potworne doły giganty z których coraz trudniej mi wyjść. Depresja ma to do siebie, że ma się wszystko w nosie, nie ma się siły na nic i ja powoli poddaje się woli nieodgadnionego ale jeden czynnik trzyma mnie przy zmysłach. Dla niego się staram ale ciężko wygrać walkę z tak podstępną chorobą. Lekarze mnie tylko faszerują lekami, które tłumią moje emocje, terapia wyzwala we mnie agresję. jak żyć... jak żyć...

Powiedz mi co to za czynnik i ile masz lat?

czynnik ludzki, moje przedłużenie genetyczne. 27 Boję się, że moje czarnowidztwo to moje drugie ja i jestem na nie skazana do śmierci. Staram sie z tego wyjść ale nie mogę. To mnie wciąga. Byłam młodsza było łatwiej ale im jestem starsza tym bardziej czuję jak mnie to pochłania a ja nie mam siły z tym walczyć. Powoli rezygnuje, odpuszczam z ważnych rzeczy. Nie zależy mi. Mam bardzo złe myśli.

Co byś powiedziała na rozmowę na jakimś komunikatorze na bieżąco, a nie tutaj?

co proponujesz?

założe gadulca ale to potrwa. Zaczekasz?

może skype?