rozstanie w obcym kraju

Przyjechałam tu równo rok temu , do niego , dla niego, dla nas, poświęciłam wszystko prace, dom , rodzinę, przyjaciół... często sie kłóciliśmy, ale kochałam go szczerze, mimo bałaganiarstwa, mimo ze nie spedzał ze mna czasu, ze był opryskliwy, potrafil powiedziec mi w twarz, że juz mu sie nie podobam i tym podobne ... starałam się, ale pojawiła sie zazdrość o sms do kolezanek... o spedzanie czasu z kims innym którego dla mnie nigdy nie było, zaczęły sie awantury, w których padały słowa zaprzeczające wszystkiemu... zawsze ja byłam winna, bo sie czepiam, bo coś chce, bo nic mi nie pasuje i za każdym razem musiałam przepraszac... Kiedy dowiedziałam sie , że za moimi plecami opowiada jaka ja jestem zła, niedobra, monotematyczna, zazdrosna, i dodaje, że jest zauroczony jedna kolezanka z pracy, peklam, awantura skoczyła sie tym, że napluł mi w twarz... bo co? bo powiedziałam prawde? bo miałam odwage zapytac czemu był nielojalny?, czemu zdradził? bo dla mnie cos tak podłego jest gorsze od pójscia z inna do łózka , bo juz znałam prawde do której on nie miał odwagi sie przyznac chyba nawet sam przed soba?... Boli , boli jak cholera... jestem tu sama, musiałam wyprowadzic sie z domu, narazie jestem kątem u ludzi, nie mam nic, tylko wszechogarniajacą pustkę, i drwine w jego oczach i ta nienawisc kiedy na mnie splunął... tesknie za nami , za nami z kiedyś... za nami kiedy mnie kochał... chciałabym wyc, naprawic wszystko, napisac list, dac nam szanse, ale to bedzie jedynie ponizenie... jak mam soboe z tym poradzic? mineło 3 tygodnie a ja nie moge spac, cały czas mam go przed oczami.... chciałabym cofnąć czas, cofnąć słowa... jestem chora? głupia?