Bliska popełnienia głupstwa

Witam. Pracuję w przedsiębiorstwie i mam z moim przełożonym bardzo dobre relacje. Wspieramy się nawzajem w pracy, chociaż ja mu nigdy nie "kabluję", po prostu mamy podobne poglądy, światopogląd, status społeczny, finansowy, wykształcenie, poczucie humoru. On ma żonę i dziecko a ja mam męża. Problem w tym, że pojawiła się między nami chemia i nieprzyzwoite rozmowy i pragnienia. W mojej głowie także. Całowaliśmy się... do niczego więcej nie doszło na szczęście, gdyż nie pozwoliłam na to, powiedziałam stop. On składa mi różnorodne propozycje, a ja odmawiam i powiedziałam, że dalej niż te pocałunki się nie posunę. Widzę i czuję jednak, że podświadomie mnie zaczepia i prowokuje różnymi gestami, wypowiedziami. Jednak póki co nie daję się zwieść i powiedziałam mu, że męża nie chcę zdradzać i dalej się nie posunę. Namiętność i fantazje są jednak we mnie, bo on mi się podoba, walczę jednak z sobą cały czas, aby nie ulec. M. in. z tego powodu zmieniam właśnie pracę, złożyłam ypowiedzenie aby uwolnić się od tego błędnego koła flirtu i nie ulec emocjom i niskim pobudkom, póki mam na to jeszcze szansę. Mam już i tak wyrzuty za całowanie, a czegoś więcej nigdy bym sobie nie mogła wybaczyć. Chciałabym, aby był moim znajomym, bo jest też wiele pozytywnych rzeczy między nami (przynajmniej u mnie są one szczere, u niego to do końca nie jestem pewna, chociaż niby wiele razy dał przykład pozytywny swoim postępowaniem). Martwi mnie jednak, że jak rozmawiamy o ewentualnej zdradzie, to ja zawsze mam rozterki, a u niego wcale ich nie widać. I to ja to blokuję, dalsze wydarzenia, nie on. Co dalej robić w tej całej sytuacji? On ostatnio powiedział, że odpuszcza, skoro taka jest moja wola, jednak czuję też, że to może być tylko takie psychologiczne zagranie z jego strony, bo wie, że go lubię... Proszę o rady.