Śledzę ich

Tj. mężczyzn, którzy mi się podobają. Obserwuję ich dość często, wiem, gdzie bywają, czym się zajmują, co lubią robić, często pojawiam się na tych samych imprezach, wracam tym samym autobusem. Staram się to robić dyskretnie, nie nękam ich w żaden sposób, nie wiem, czy mnie nawet kojarzą. Poprzestaję na radości z ich widoku. Czasem zastanawiam się, czy nie warto byłoby się ujawnić, ale może wtedy straciliby dla mnie urok, więc zadowalam się patrzeniem.

obled

Co o czymś takim myślicie? Wiem, że nie powinnam ich śledzić, to chore, ale nie potrafię nawiązać normalnego kontaktu...

Wiem, ryzykuję. Ktoś może mnie przyłapać, ośmieszyć, oskarżyć. Ale nie umiem przestać. Może nie jest tak, że wystaję pod czyimś domem i wydzwaniam, ale zdarza mi się specjalnie szukać pretekstu by być gdzieś obok tej osoby. Zadowalam się wspólną podróżą pociągiem, porankiem spędzonym z kawą w tej samej kawiarni.

rób tak dalej,każdy ma jakieś pasje

To nie jest jakaś moja wielka pasja. Mam też swoje zajęcia, nie żyję wyłącznie kimś. Po prostu za każdym razem, gdy spotykam tę osobę mam ochotę jak najdłużej ją widzieć i stąd wynikają te zachowania. Robię tak już od wielu lat, no i choć wiem, że to idiotyczne, trudno mi przestać. Jestem nieśmiała i samotna.

obled mowie

Może coś więcej napisz, niż tylko mnie oceniać? Może za takimi zachowaniami coś się kryje?

Szkoda, że nikt nic nie napisze. Spodziewałam się jakiejś rady, a tu nic. Temat umiera.

robisz tak od lat ? a nie lepiej podejść i zagadać ? ten ktoś ma partnerkę ?

No nie ma. Ale to niczego nie ułatwia. Jestem strasznie nieśmiała, wręcz to zakrawa o chorobę. Nigdy nie miałam chłopaka i nic nie wskazuje, że będę mieć. Żyję marzeniami, przenoszę swoje wizje na papier, płótno, słucham muzyki, by móc uciec w tamten lepszy świat. Którego nie dane mi przeżyć.

jeszcze nie zorientował się że jestes w okolicy ?

tyle czasu marnujesz na stalking, zamiast iść do psychologa i uporać się ze swoją nieśmiałością ? sama jestem introwertyczką, nie lubię tłumów ludzi, towarzystwa, ale jak jakiś facet mi się bardzo podoba to przejmuję inicjatywę, co może się stać ? najwyżej mi da kosza i się dowiem że kogoś ma albo nie jestem w jego typie kiedyś był taki koleś, pracował w tym samym budynku w którym pracowałam, wyczaiłam jego dane a potem wysłałam mu kartkę na walentynki z numerem telefonu, nic z tego nie wyszło ale przynajmniej spróbowałam

kazdego z osobna, az tracisz zainteresowanie jednym i lazisz za drugim? czy masz taka grupe, ktora sledzisz?

przełam się i spróbuj, kto wie, może ten koleś też jest nieśmiały ?

Nie. Zawsze mogli pomyśleć, że jestem tam przypadkowo, tym bardziej, że udaję, że ich nie widzę. Jestem mistrzynią kamuflażu. Nie staram się robić tego za często, właśnie z obawy, że mnie zauważą. Pozwalam sobie na śledzenie od czasu do czasu. Np. podobał mi się kiedyś facet z uczelni, którego kiedyś tam poznałam, więc co drugi wtorek jeździłam tym samym pociągiem co on. Raczej się nie zorientował.

Słuchaj ja mam dokładnie tak samo! Np. jak jest szkoła (chodzę do liceum) to wtedy siadam tak żeby GO widzieć :D Mam takie odpały. Na lekcjach też się często na niego patrzę, ale nie namolnie, żeby nikt sie nie zorientował :D

chciałbym żeby mnie ktoś tak śledził,czułbym się jak Bóg

Pewnie, że każdego z osobna. Lubię siedzieć niedaleko i przyglądać się ukradkiem. Gdy mnie zauważy, udaję, że czytam książkę lub o czymś myślę. Bardzo często odwiedzam też profil tej osoby na fejsbuku i last fm. Stamtąd czerpię wiele informacji.

Ja często zadaję mu pytania anonimowo o różne rzeczy na ask.fm :D Na fb też GO śledzę - oglądam zdjęcia itp. dobrze że mam go w znajomych bo to kolega z klasy. Szkoda, że został mi tylko rok obok niego - zaczynam 3 liceum :/

Swoją drogą - dobrze, że nie jesteśmy same :D

Ano szukam sposobności, by zagadać. Raz pojechałam specjalnie na koncert zespołu, którego obydwoje słuchamy i tam czatowałam. Problem w tym, że przyjechał z kolegą i gdy tylko ich zauważyłam, zaczęłam się chować. W ten sposób obserwowałam gościa z ciemnego kąta sali, a on pewnie nawet się nie domyślił. :D Na drugi dzień (to był festival) też pojechałam, ale tym razem dobrze zakamuflowana : spięłam włosy, założyłam czarną sukienkę, kapelusz i ciemne okulary. Gdy się natknęłam na chłopaka, nie rozpoznał mnie, mimo że staliśmy w jednej kolejce po piwo. :D

Wiewióreczkaaa - dobra jesteś aparatka :D

Liceum - zazdroszczę Ci. Piękny czas na miłość:) Ja jestem już studentką, mam 24 lata i czuję się już nieco stara. Wstydzę się tego, że jestem nieśmiała i muszę uciekać się do takich sposobów, żeby zrekompensować sobie brak bliskiej osoby. Też chciałabym żyć tak jak moje rówieśniczki - mieć chłopaka, spotykać się z nim. Tymczasem żyję fikcją. Może to śmiesznie zabrzmi, ale od lat uciekam w literacką rzeczywistość. Tylko ten świat wzbudza we mnie większe emocje.

Ano mam swoje sposoby. :D Z drugiej strony przestaje mi to już wystarczać. Bo ileż można zaspokajać uczuciowy głód patrzeniem? Dziś od rana zastanawiam się co teraz porabia, chciałabym mu towarzyszyć i najchętniej wsiadłabym w pociąg, by pojechać do jego miasta, ale życie to nie jest jednak film...

Ja zdaję sobie sprawę z tego, że dłużej nie mogę już zwlekać. Ale nieśmiałość jest ode mnie zdecydowanie silniejsza i wygrywa nad rozsądkiem. Wstyd się przyznać, ale nigdy nie miałam żadnego chłopaka :/ Kiedy słyszę, że moja przyjaciółka idzie ze swoim do kina, robi mi się przykro i bardzo jej tego zazdroszczę :( Mam nadzieję, że kiedyś i ja będę szczęśliwa. Wiewóreczko - Tobie też życzę tego z całego serca :(

Skąd ja to znam. :( Zawsze cierpiałam na brak wzajemności. Nawet nie przyznaję się moim kumpelom co robię, bo wstyd mi niesamowicie. Modlę się tylko, by nikt nigdy mnie nie rozszyfrował, bo inaczej totalnie się skompromituję. Tobie też dużo szczęścia:)

Zawsze bardzo uważam, żeby nie podwinęła mi się noga i żebym się nie wydała, bo to faktycznie byłaby okropna kompromitacja :/ Może, jeśli minie ten ostatni rok to potem o nim zapomnę? Mam taką nadzieję. Czasami chciała bym podejść do niego i się przytulić :D Często też układam jakieś teksty żeby zagadać, ale zwykle brakuje mi odrobinki odwagi, żeby podejść :/

Ja tak samo. Tyle że jak przychodzi co do czego, to zaczynam udawać, że mi nie zależy. Wydaje mi się, żebym się ośmieszyła, gdybym zaczęła okazywać temu komuś zainteresowanie.