Ale mi smutno fuck

niszczę sobie życie na własne życzenie i nie umiem przestać....:((

to przestań i zacznij budować :)

łatwo powiedzieć, trudno zrobić, wiem, że nikt za mnie tego nie zrobi, sama muszę się obudzić z tego koszmaru i zachowywać jak dorosły człowiek, a nie jak dziecko, które gdy czegoś nie dostaje szybko wpada w histerie i tupie nogami;/ Wszystko wiem, a tak ciężko. Jeszcze pojawiają się ciągle lęki, negatywne myśli, które ściągają mnie w dół.:/ Doradźcie coś, jakaś wskazówka, która popchnie mnie do działania w końcu...