takie proste pytanie

właśnie czytałam o pewnej dziewczynje, która od urodzenia jeżdzi na wózku, ale jest piękna jest modelką, jest uparta i wytrwała skończyła 2 kierunki studjów, pracuje w dużej firmie, ma męża poznanego przez internet, z któeym jest od 8 lat on zajmuje się własną firmą, mają dziecko. ta dziewczyna stwierdział że mimo kalectwa nie zrezygnuje z marzeń, Jednak wiele dziewczyn mimo, że są zdrowe ba nieraz piękne czują się nieszczęśliwe, mają braki w wykształceniju, niemają pracy mają meża który bjie i wreszcie nie doceniają tego co mają niemówie tylko o innych mówię również o sobie, ilu jest takich ludzi chocby na kafe którzy z życjem sobie zwyczajnie nie radzą. zadam proste pytanie dlaczego tak jest?

Jezdzi na wozku, więc nie jest modelką. Moze byc ewentualnie fotomodelką, ale wątpię, bo skoro się nie rusza to nie ma jędrnego ciała.

jest modelką brała udział w pokazje ewy minge, i w pewnych konkursach dla takich modelek,

dostała jakiś dar od rodziców, Boga. którego nie dostały te zdrowe nieszczęśliwe

może tym darem jest niepełnosprawność

Niepełnosprawność nie jest darem tylko utrudnieniem. Darem jest zdolność do radzenia sobie i w ogóle motywacja do życia.

Ja jestem tą co nie radzi sobie w nie jednej prostej sprawie życiowej za to z tymi trudnymi nie mam problemów. Potrafię ładnie pisać wypracowania czy też sama dojść do wielu spraw które zawiera w sobie medycyna. Chciałabym jednak radzić sobie lepiej w tym, co dla większości osób jest łatwe bo przecież życie składa się głównie z takich spraw.

własnie i to może być odpowiedz na moje pytanje, tylko czy na nastawienie do życja my już wogóle niemamy wpływu, że usmiech na czyjeś twarzy musi byc darem od boga lub od rodziców, czy my sami nie potrafimy stać się tacy?

Stajemy się takimi oczywiście sami ale na początku trzeba jednak "coś" mieć, takie ziarno krystalizacji wokół którego można nabudować inne dobrze rzeczy. Skąd ono pochodzi nie mam pojęcia.