Czym jest szczęście

Co to jest szczęście? Czy istnieją ludzie szczęśliwi? Ja uważam, że pomimo tego co chcą nam wmówić różni telewizyjni kaznodzieje, nie można być szczęśliwym. Można bywać szczęśliwym. Być może istnieje gdzieś mityczna nirwana, w której bywać zmienia się na być. Ludzie próbują całe życie do niej dotrzeć, jednak większości się to nie udaje. I tak oto spędzamy całe życie w oczekiwaniu na coś co nie nigdy nie nadejdzie. Jako dziecko marząc o rzeczach wielkich, następnie próbując zmieniać świat na lepsze, żeby w końcu pogodzić się z warunkami w jakich przyszło nam egzystować niezasprzestając jednak poszukiwać tej jedynej drogi. Wydaje nam się, że jak tylko zdobędziemy awans, kupimy samochód, wyjedziemy w egzotyczną podróż, weźmiemy ślub etc to nagle dostąpimy tego mistycznego szczęścia. Jestem z tych co wyznają filozofie, że pieniądze szczęścia nie dają ale lepiej płakać w mercedesie niż w metrze. ;) I to prawda, że pieniądze otwierają nam różne możliwości, jednak prawdziwe szczęście to tylko chwile, momenty czasem krótkie okresy. Czasem jest to czas kiedy nie mając złotówki w portfelu cieszysz się jak wariat bo przy tobie jest osoba, którą prawdziwie kochasz, choć taka miłość nie zdarza się każdemu i przeważnie takie związki trwają chwilę lub nie mają szczęśliwego zakończenia. Czasem jest to chwila kiedy czujesz się prawdziwie wolnym, podczas gdy adrenalina buzuje w żyłach. A czasem jest to moment, w którym robisz to co jest twoją pasją, mając wokół siebie ludzi, którzy cię inspirują do przekraczania twoich własnych ograniczeń. Niektórzy nigdy nie przeżyją takich momentów i czasem zastanawiam się czy nie są szczęśliwsi żyjąc w niewiedzy?

szczęściem jest siedzenie od rana do wieczora na kafeterii :)

Ludzie którzy cię wspierają w przełamywaniu twoich ograniczeń? Są tacy. Większość których spotkałem - zwłaszcza kobiety - miała postawę roszczeniową i dołowała. Dbam o własny interes i zlewam wszystkich

Lukas, istnieją tacy ludzie. :) Niestety przeważnie są tylko mignięciem na naszej życiowej drodze.

Jenna8 no przesadziłem. Wyznaję zasadę że każdy ma w sobie bestię i tylko mała grupa osób nad nią panuje. Większość to fałszywe buce

..xx.. Ciekawie prawisz. Jakiś czas temu, w PKSie, kilka razy przysłuchiwałam się rozmowom ludzi ze wsi. Ja taka zatroskana, myślami po części w pracy, a oni o takich błahostkach rozmawiali... i szczerze się z tego śmiali. Żartowali z tak prostych rzeczy, że można by było skomentować: "co to w ogóle za tematy, jaki żenujący poziom", ale ja nie o tym akurat pomyślałam. Pierwszy raz w życiu zrozumiałam na czym polega szczęście tych ludzi. Musiało wiele lat upłynąć nim doszłam do wniosku, że: im człowiek mniej wie o świecie, tym jest bardziej szczęśliwy Są chwile, kiedy chciałabym "nie myśleć". Tak jak Ci ludzie z PKSu. Jadąc tym starym PKSem przez piękne polskie wsie, słuchając mieszkańców, naprawdę sporo zrozumiałam. I wiem, że ja już należę do straceńców, którzy nie będą nigdy szczęśliwi. Za dużo się widziało, słyszało, przeżyło. Mogę być jedynie optymistką. Bo cóż innego pozostaje...?