Co mam ze sobą zrobić

Witam.Mam 17 lat,odczuwam straszne problemy na tle psychicznym.. Mianowicie - przez ostatnie lata strasznie się zaniedbałem, przytyłem, zamulałem,nie obchodziło mnie co się ze mną stanie,nachodziły mnie myśli samobójcze,czułem się gorszy od innych,bałem się odezwać i było mi bardzo źle gdy byłem w większej liczbie osób... Od jakiegoś czasu zacząłem się ogarniać , zacząłem zdrowo się odżywiać itp.Myślałem że gdy trochę schudnę przełamię się, lecz tak się nie stało.. Teraz jestem trochę misiowaty, ale jestem dość wysoki (186~ cm) więc nie wiem czy powinno mi to przeszkadzać, aczkolwiek myśli samobójcze zostały, łapie różne ,,doły" ot tak,nie potrafię się pozbierać.. Nie umiem też często znaleźć wspólnego tematu z innymi chłopakami , nie obchodzą mnie samochody, piłka nożna - lubię czytać książki i oglądać seriale, jestem wrażliwy i tym podobne, nie podniecam się ,,dużymi cyckami" albo plastikami , nie ma w moim środowisku drugiej takiej osoby. Dalej uważam się za gorszego, beznadziejnego człowieka, aczkolwiek nie chce iść do psychologa.. Proszę o jakieś rady jak się przełamać, jak zmienić swoje podejście do życia bo nie wiem jak długo tak wytrzymam..

1. zastanow sie dlaczego czujesz sie gorszy, ale tak rzetelnie co cie wpycha w ten stan, kiedy i na co tak reagujesz i co najwazniejsze - z czym ci sie to kojarzy (wspomnienia z dziecinstwa, doroslego juz zycia, cudze slowa ktore za mocno w tobie utkwily a byly twoim zdaniem niesprawiedliwe itp.) 2. naucz sie komunikacji na tym poziomie - tzn zanim wydasz werdykt ze ktos cie chce ponizyc - ZAPYTAJ co dokladnie mial na mysli i dlaczego tak sadzi to na poczatek ;)

Czuje się gorszy od reszty cały czas. Uważam że jestem brzydki , drażni mnie mój mały garbek na nosie przez wypadek z dzieciństwa.Irytuje mnie to że nie mogę się otworzyć, znaleźć jakieś wspólne tematy. Najgorzej jest gdy wyjdę do swoich ,,znajomych" o ile tak można ich nazwać. Jedyne co mogę z nimi zrobić to się schlać , bo niestety nie mogę liczyć na lepszych tu , gdzie mieszkam. Wychowałem się bez ojca bo zostawił mnie gdy miałem roczek a byłem bardzo chory, matka musiała się przeprowadzić z miasta tutaj, nienawidzę tego miejsca całym sercem. W szkole jest trochę inaczej bo tam mam kolegów których bardzo lubię, jestem wtedy całkiem gadatliwy ale jednak to nie jest to czego chce bo wciąż czuje się nieswojo i potrafię zamknąć się w sobie na długi okres czasu..Już nie wiem czy jest to też wina otoczenia czy wyłącznie moja..Nie miałem też w domu ,,męskiej ręki", jestem więc niezaradny w niektórych sprawach i bardzo mnie to drażni,boje się że nie będę potrafił zrobić czegoś prostego i zostanę wyśmiany..Matka często porównuje mnie do ojca, czasem grozi że mnie mu odda, czuje się przez to jeszcze gorzej ponieważ nienawidzę tego człowieka. Gdyby bardziej się zastanowić to może nawet nienawidzę ludzi, nie mam do nich zaufania..