Mam problemy z PSYCHIKĄ

smutno mi, co robić, pogada ktoś?

ja chetnie,gg:40121622

wolałabym tutaj, a ile masz lat? ciężko mi w życiu, boję się ludzi, nie lubię ich, a jednocześnie chciałabym być jak inni, a jestem dziwna;/

tutaj zaraz beda podszywy,25

masz socjofobię skoro boisz sie ludzi/mieszanie sie w tł€mie jest nudne.lepiej być inna,nietuzinkowa:D

palcówe

chodzi o to, że dziwnie się czuję w społeczeństwie, normy, zasady grzecznościowe itd., od pół roku nie wychodzę na żadne imprezy, festyny, zrezygnowałam też z wigilii, bo widzę jak ludzie ubierają maski i mnie to męczy. Jak widzę zakochane pary to ogarnia mnie lęk, to nie dla mnie, a rodzina na siłę mnie wypycha "do ludzi". A ja bym chciała być sama ze sobą.

też myślałam, że to fobia społeczna, ale ja nie boję się ludzi jako takich, tylko mam wrażenie, że jak wejdę w jakieś relacje, będę z kimś rozmawiać to odbierze mi to moją wyjątkowość i stanę się jak reszta. Dziwne?

nie Ty jedna tak masz... w dzisiejszym popieprzonym świecie trudno się odnalezć...

jesteś poprostu outsiderką,lubisz byc sama ze soba,cenisz prywatnosc i własną indywidualnosc,nie chcesz byc taka jak inni.to nic złego,przejdzie

chyba nie przejdzie, bo też nie chcę żeby przeszło, bardziej rodzina mnie "wypycha" do ludzi, bo 2 lata temu byłam osobą bardzo towarzyską, pewną siebie, miałam dużo znajomych, ciągle wychodziłam, a teraz dom studia dom studia dom

zapomniałam dodać, że biorę Klozapinę

to u góry to podszyw

nie martw się jest mnóstwo ludzi takich jak ty, skup się na czymś innym, urodzie, książkach, fimach, serialach, spacerach, zakupach, znjadź to co cie cieszy i unikaj tego co się wprawia w zły nastrój, żyjesz dla siebie nie dla innych, nikt za ciebie nie wychoruje, nie umrze

no nie wiem.poprostu nie lubisz.to lepsze niż strach przed ludzmi.to poprostu nie zaburzenie psychiczne.ale dziedzina twojej osobowosci.

ile masz lat autorko?

mam 24.

to już zdecydowanie czas aby żyć po swojemu, nie przejmuj się innymi, skup się na tym co sprawia ci przyjemność

w sumie racja, tylko zarówno na studiach jak i w pracy trzeba obcować z ludźmi, najchętniej to zamieszkałabym w jakimś lesie i żyła samotnie.

twoja frustracja wynika jedynie z tego że patrzysz na ogólnie przyjęte normy i chciałabyś się dopasować mimo niechęci by to robić tak się rodzi wewnętrzny konflikt więc może zamiast próbować się dopasowywać daj sobie prawo by być taka jak ty chcesz i nie czuć się z tym źle, żyjąc w zgodzie ze sobą nie będziesz odczuwała konfliktu wewnętrznego i frustracji..... mam podobny dylemat: nie chcę mieć dzieci a czuję presję z zewnątrz by żyć jak inni....tylko po co by być nieszczęśliwa ?

ja rzuciłem studia i jestem o niebo szczęśliwszym człowiekiem a prace możesz szukać do skutku z ludźmi z którymi się odnajdziesz, albo po prostu nie będziecie sobie wchodzić w drogę

Dzięki za porady, trochę lepiej się czuję i chyba rzeczywiście najlepiej jest robić to co sprawia nam przyjemność, dla siebie, a nie dla innych, tylko jest to trudne, bo ciągle czuję presję otoczenia, ale spróbuję.

czasami dobrym wyjściem jest odciąć się od ludzi którzy wywołują presję, a jeśli to to bliskie osoby dogłebnie im wytumaczyć sytuację

A ja w ogole nie wychodzę bo sie na miescie porównuje do innych i zawsze gorzej na tym wychodze,wracam do domu przygaszona,zdołowana jaki to ze mnie potwór patrzac na innych

jestem facetem, zaprzyjaznisz sie ze mna?

rozmowa rozmową, ale czasem rodzicom nie przegada, ale będę próbować żyć po swojemu. I tak już kilka razy rezygnowałam ze swoich planów (np. wybór studiów) i ciągle sobie to wyrzucam.