Smutek muszę się wygadać

Kolejny wieczór i noc samotnie. To mnie już przerasta pomału... Staram się zrozumieć, ale ciężko... Mój facet ma taką spapraną pracę, a raczej zmianę, że szok. Pracuje 6 dni w tygodniu, kolejne 3 dni ma wolne. Pracuje od 16:00 do 24:00, wychodzi z domu o 14:00, wraca o 1:00 w nocy. naturalnie, kiedy przychodzi z pracy jest zmęczony i chciałby chwilę dla siebie, więc zajmuje się sobą, chwilę pogadamy (max 10 minut) i ja idę spać, a on sobie jeszcze czyta książkę, czy posiedzi na necie. Rano (ok. 10:00) ja wstaję, robię mu obiad i jedzonko do pracy, kawusię, i budzę go ok. 12:00 na obiad. On oczywiście zanim się obudzi i dojdzie do siebie to jest 13:00 i wtedy dopiero ma chwilę dla mnie, ok. 30 minut. I później szykuje się, i idzie do pracy. Jest mi smutno, ja pracuję w domu i mam dużo czasu, stąd też pewnie moje niezadowolenie... Najgorzej jest tak jak dziś, że on zostaje na nadgodzinach do 4:00 nad ranem. naturalnie jak przychodzi do domu to ja albo śpię, albo jestem jak zombie, bo na niego czekam, i daję mu buziaka, i idę spać. Muszę nastawiać budzik na 10:00, i znów gotuję obiad itp, ale wtedy budzę go ok 13:00 żeby jak najdłużej pospał... Tym sposobem przez 6 dni niemal nie mam sie do kogo odezwać. Mieszkamy w UK, przez to, że pracuję w domu nie mam za bardzo znajomych, nie utrzymuję z nikim bliskiego kontaktu. Smutno mi, musiałam się wygadać...

cóż życie, ja mam taką pracę w polsce, że jestem raz na dwa tygodnie w domu. praca dobra i robię to co lubię. wadą jest, że facet nie ożenił się zanim tak zaczął pracować to już nie ma szans. są tylko tacy co ze swoimi byli z cztery pięć lat przed tą pracą albo samotni. po pewnym czasie przyzwyczaja się.